zaterdag 28 augustus 2010

Groeten uit Barcelona

Wij zijn even aan het barre weer in Nederland ontsnapt. Voor een paar dagen vertoeven wij in Castelldefels, een strandplaats ten zuiden van Barcelona. Dat klinkt heel erg geweldig - en dat is het ook - maar we zijn hier vooral voor zaken (8th Meeting ISAPP (International Scientific Association for Probiotics and Prebiotics). Dat we daar ook wel eens aan willen ontsnappen, lees je deze week op Lievendags Weblog: Treinen in Spanje.

We hopen dat het snel beter weer wordt in Nederland, want anders kan onze tuinman het gras helemaal nooit meer maaien en wordt het nog langer. Misschien kan iedereen die zo hartstochtelijk om regen gevraagd heeft nu vurig bidden voor mooi weer. Dan krijgen we wellicht nog een mooie nazomer, dat is ook goed voor de tuin. Dan kun je er namelijk heerlijk in zitten.

Voor iedereen die de poll over het centrumplan nog niet heeft ingevuld, dat kan nog in de blog hieronder of ga naar: Will Mill een nieuw centrum?

vrijdag 20 augustus 2010

Wil Mill een nieuw centrum?

Toen er een paar maanden geleden graafwerkzaamheden werden verricht op het plein voor het gemeentehuis, dacht ik dat het eindelijk begonnen was. De start van het Centrumplan Mill. Maar toen we van vakantie terugkwamen, stonden er gewoon weer auto's geparkeerd en was er nergens meer enige bouwactiviteit te ontdekken. Af en toe stond er dan ergens zo'n optimistisch stukje over de geweldige plannen voor het centrum van Mill in de krant of op het web, maar concreet gebeurt er nog niks.
Maar toen las ik begin van de week in de krant dat er direct na de kermis in het centrum van Mill - en dus ook in een gedeelte van de Stationsstraat - een blauwe parkeerzone wordt ingesteld. Fijn dat je dat als bewoner van deze zone in de krant moet lezen, dacht ik nog.
Een paar dagen later kregen we een brief in de bus met dezelfde mededeling, als communicatiedeskundige vind ik dat een toch wel een flater van de gemeente. Als je je bewoners tevreden wilt houden, moet je ze niet achteraf gaan inlichten. Dat wekt geen vertrouwen.
Zou het ook zo gaan met het stuk grond dat de gemeente van ons 'afsnoept' op de 'voorgestelde tekeningen' van het centrumplan? Wij hebben al enkele keren de verzekering gekregen dat met alle betrokken bewoners gepraat zal worden voordat op of naast de betreffende percelen daadwerkelijk begonnen wordt met (slopen en) bouwen. Wij hopen maar dat we dat dan ook niet in de krant hoeven te lezen of er achteraf bericht van krijgen. Maar laten we eerst maar eens de bouw van het Cultureel Centrum afwachten. Als het geld nog niet op is als dat klaar is, is het tijd genoeg om ons weer zorgen te gaan maken.

Voorlopig hoor ik vooral sceptische geluiden als het over het centrumplan gaat. Ik moet de eerste Millenaar nog tegenkomen die er echt enthousiast over praat. Maar misschien ben ik gewoon nog niet de juiste mensen tegengekomen. Eigenlijk ben ik wel heel benieuwd naar de mening van Mill. Laat me weten wat jullie ervan vinden en vul de poll hieronder in (lekker anoniem ;-)

polls & surveys


Deze week op Lievendags Weblog: Afwisseling genoeg


donderdag 12 augustus 2010

Mijl op Zeven

Een mooie uitdrukking 'Mijl op Zeven', waarvoor mooie verklaringen gegeven worden. De eerste (gevonden op Bastienne Media): 'Een mijl op zeven: een lange omweg om je doel te bereiken. Het bekende spreekwoord komt volgens de bewoners rond de Peel, uit deze streek. De enige weg van het Brabantse Deurne naar het Limburgse Sevenum liep via Meijel, een grote omweg om de moerassen heen. Via Meijel naar Sevenum dus. Een toepasselijk thema voor een lange twee-daagse tocht door de Brabantse en Limburgse Peel.', spreekt mij het meeste aan, maar wordt tegengesproken door de grote spreekwoordendeskundige F.A. Stoett: 'De uitdrukking moet worden begrepen als een mijl niet op vier maar op zeven ‘vierde delen’ nemen, dus de weg die men te gaan heeft met drie ‘vierendelen’ ( driekwart) op elke mijl verlengen door om te lopen.'
Uit allebei de verklaringen komt in ieder geval duidelijk naar voren dat er van een flinke omweg sprake is. En dat is nou precies de reden waarom ik vandaag aan de uitdrukking Mijl op Zeven moest denken.

Deze week ging ik twee keer met het openbaar vervoer naar de Randstad, dinsdag naar Amsterdam en op donderdag naar Nieuwegein. Omdat het station van Arnhem voorlopig onbereikbaar is, is de snelste manier via Cuijk en Nijmegen onmogelijk geworden. Via die normale manier is de reistijd ongeveer 2½ uur en moet je 3 keer overstappen (bus van Mill naar Cuijk, trein naar Nijmegen, trein naar Utrecht, sneltram naar Nieuwegein). Dat is op zich al Mijl op Zeven! Vandaag moest ik omreizen vanwege de verbouwingen in Arnhem en koos daarom voor de route met de bus naar Den Bosch. Dat is eerst met de bus van Mill naar Uden, daar overstappen op lijn 160 naar Den Bosch om vervolgens met de trein naar Utrecht te reizen waar ik weer moest overstappen op de sneltram naar Nieuwegein. Ik moest nu ook 3 keer overstappen, maar in tijd was ik nog eens 15 minuten extra kwijt. Gelukkig had ik nergens last van vertragingen en verliep de reis verder zonder problemen. Een lekker dik boek zorgde voor de nodige afleiding en het is ook heerlijk om je te laten rijden.

Dat was dinsdag een heel ander verhaal. Toen ging ik met een vriendin op NS Zomertoer naar Amsterdam. De Nederlandse Spoorwegen maken flink reclame voor deze voordelige manier van reizen: met 2 personen een dag onbeperkt reizen in de 1e klas voor maar € 45 (online besteld zelfs voor maar € 40!). Daarom reed ik dinsdag eerst met de auto naar Deurne waar ik samen met mijn vriendin in de trein naar Eindhoven stapte. So far so good. In Eindhoven begon de ellende met flinke vertraging en een trein die niet verder reed, waardoor we in een overvolle volgende trein gepropt werden. Ook in de 1e klas was het afgeladen vol, maar gelukkig konden we nog net 2 plaatsen vinden. Dat was wel anders tijdens het 2e gedeelte van de reis, van Utrecht Centraal naar Amsterdam moesten we blijven staan. In de 1e klas, dat wel. Uiteindelijk kwamen we met een half uur vertraging aan op Centraal, totale reistijd voor mij - inclusief de autorit van Mill naar Deurne - 2 uur en 3 kwartier!
Natuurlijk had ik ook met de auto naar Nieuwegein kunnen gaan (ongeveer een uur rijden), maar dat was in praktische zin niet handig vandaag.
En van ons uitstapje dinsdag was de treinreis een wezenlijk onderdeel, de NS Zomertoer doe je nou eenmaal niet zonder de trein!

Wat we in Amsterdam en Nieuwegein gingen doen, lees je op
Lievendags Weblog!
Deze week op IMMUUN: Overgevoelig (deel 2)


zondag 1 augustus 2010

Huizenmarkt

Deze week is het weer vakantiejaarmarkt in Mill. Met honderden kramen langs een bijna 2 km lang parcours hoopt de Stichting Activiteiten Mill weer tienduizenden bezoekers naar Mill te lokken. Hopelijk werkt het weer mee, want niks zo erg dan lege, natte straten tijdens een evenement dat bedoeld is voor een zonnige zomerdag.
Ook in de Stationsstraat staan ieder jaar tientallen kramen en slenteren veel mensen die vooral kijken en af en toe iets kopen. Zo hoort het ook te gaan op een markt.

De huizenmarkt in Mill trekt echter niet zoveel bezoekers. Dat ervaren wij aan den lijve.
Wij proberen al enige tijd ons huis te verkopen, zodat we uit kunnen gaan kijken naar een geschikt pand in onze toekomstige woonplaats Den Bosch. In het begin zijn er wat kijkers geweest, maar het laatste jaar blijft het erg stil op 'de markt'. Dat is niet alleen bij ons zo, maar volgens de makelaar geldt dat voor alle huizen in ons prijssegment. Aangezien wij dat zelf ook kunnen constateren omdat er meerdere huizen in onze directe omgeving te koop staan, moeten wij dat helaas wel geloven.
In de kranten lees je de laatste tijd dat allerlei markten weer opbloeien en dat de economie weer groeit. Wij hopen nu maar dat dat ook invloed zal gaan hebben op de huizenmarkt in Mill.

Daarom doe ik hier een oproep aan alle bezoekers van de vakantiejaarmarkt in Mill: geef ons huis wat extra aandacht. Slenter niet gedachteloos voorbij, maar bedenk hoe het zou zijn om midden in een dorp als Mill te wonen. Je kunt lopend alle boodschappen doen, maar de rust van het platteland is slechts 5 minuten fietsen van je verwijderd. Overdag is het een gezellige drukte in de straat, maar 's avonds en in het weekend is het er volkomen rustig. Behalve wonen is ons pand zeer geschikt voor een bedrijf aan huis, er is ruimte genoeg voor een kantoor of zelfs een klein winkeltje. En het mooie is dat daarvoor geen aparte vergunning hoeft te worden aangevraagd, daar hebben wij al voor gezorgd!
Meer informatie hierover vind je op verschillende websites (VandeVen, Funda en Station-Mill.nl). Bekijk ze allemaal om een zo compleet mogelijk beeld te krijgen. Stuur de links door als je iemand denkt te kennen die geïnteresseerd is!

Deze week op IMMUUN: Guns, Germs and Steel
Op Lievendags Weblog: Komkommertijd


donderdag 1 juli 2010

Alweer onderweg



Ook vorige week waren we vooral niet in Mill.
We waren eerst op een congres in Parijs en gingen meteen door naar Aberdeen.
Alles voor de wetenschap!

Deze week op Lievendags Weblog: Alles weer normaal


zondag 20 juni 2010

Wij waren er even niet



Deze week waren wij ver weg, in de tweede stad van Slowakije: Kosice. Daarom is er niet echt veel te melden uit Mill. Voor ons persoonlijk gebeurde er wel iets nieuws:
Terwijl wij niet thuis waren, is onze tuin flink onderhanden genomen door onze nieuwe tuinman. Een hele opluchting dat we iemand hebben kunnen vinden die allereerst is begonnen met het opruimen van veel tuinafval en het flink terugsnoeien van onze bomen. Hij zal voortaan regelmatig in onze tuin komen werken, zodat wij er ons geen zorgen meer om hoeven te maken.
Als je zo vaak van huis bent als wij is in de tuin werken een van de eerste dingen die er altijd bij inschieten. Als het mooi weer is, willen wij liever buiten zitten dan buiten werken.

Deze week op Lievendags Weblog: Even thuis


zondag 13 juni 2010

Raku stoken

Met mijn medecursisten van de cursus model- en portretboetseren was al een tijd geleden afgesproken dat we na afloop van het cursusjaar nog een keer bij elkaar zouden komen om te gaan raku stoken. Vrijdag was het zover, toen waren wij de hele dag bezig met dit wonderlijke proces.

Raku is een speciale keramische stooktechniek, oorspronkelijk afkomstig uit Japan. Het betekent vreugde, geluk, voldoening maar ook comfort en eenvoud. "Vreugde en geluk door toeval". Servies voor de thee-ceremonie werd op deze manier gebakken: door de plotselinge afkoeling in de buitenlucht barst het glazuur, waardoor de theekopjes geen heldere klank meer hebben, en dus niet de rust van de ceremonie verstoren.


Raku wordt gestookt in een oven die open kan als ie nog heet is. Het al eerder gebakken, maar vers geglazuurde werk wordt daarin in ongeveer een uur tijd opgestookt tot zo'n 1000° C. Het werk wordt met een grote tang gloeiend heet uit de oven gehaald en nadat het glazuur aan de lucht gecraqueleerd is, wordt het in een ton met zaagsel gezet. Door de hitte ontvlamt het zaagsel, waarna de vlammen gedoofd worden en er rookontwikkeling ontstaat. Om te zorgen dat niet de hele buurt last krijgt van de rook, wordt de zaagselton in natte doeken 'verpakt'. De ongeglazuurde delen van het werk, dus ook de craquelé, worden door de rook in de ton zwart. Dit geeft een heel bijzonder effect. Na ongeveer tien minuten wordt het werk er weer met de tang uitgehaald en voor nog meer effect van de glazuurlaag in water gedompeld of besprenkeld. Het Raku-stoken is een spectaculaire bezigheid, zowel om zelf te doen als om naar te kijken. Het uiteindelijke resultaat is onvoorspelbaar, ieder werkstuk is uniek.

Voor deze gelegenheid hadden we allen werk meegebracht dat we al eerder gemaakt en gebakken hadden tijdens de cursus. Voordat we aan het echte stoken begonnen, moest er eerst geglazuurd worden. Gelukkig waren er voorbeelden hoe de kleuren ongeveer konden worden, alhoewel daarvoor geen enkele garantie kan worden gegeven. Bij het ene werkstuk zorgen zuurstof en hitte voor veel meer kleureffect dan bij een ander, ook het overlopen van 2 verschillende glazuren kan heel bijzondere effecten geven die niet zijn te voorspellen. Zelf had ik een masker meegenomen dat ik 2 verschillende gezichtshelften wilde geven. Het uiteindelijke resultaat is prachtig geworden, met veel licht en donker maar zónder een duidelijke verschil tussen de gezichtshelften.
Al met al zijn we van 's ochtends een uur of 10 tot 's middags een uur of 3 bezig geweest met stoken. We hebben 2 raku-ovens gedaan (is tweemaal het totale proces van glazuren, stoken, zaagsel en afkoelen) voor zo'n 8 kleinere beelden.
Nu ik het eenmaal een keer meegemaakt heb, zal ik het zeker nog eens willen doen.

Deze week op Lievendags Weblog: Met de bus naar Antwerpen


maandag 7 juni 2010

Ingeburgerd

Nou wonen we al meer dan 5 jaar in Mill en toch blijft het moeilijk om ingeburgerd te raken. Ik vraag me af of het feit dat ons huis te koop staat, daar iets mee te maken heeft. Wij zullen wel niet lang meer in Mill wonen, dus wordt er niet in ons geïnvesteerd. Zoiets? Het kan natuurlijk ook heel goed aan ons liggen, want eerlijk is eerlijk: wij zijn ook heel vaak niét in Mill. We reizen wat af, maar alles bij elkaar breng ik in ieder geval toch de meeste tijd in Mill door. Van mijn echtgenoot valt dat nog te bezien. Die gaat 's ochtends voor dag en dauw de deur uit en komt 's avonds om 8 uur weer binnenwaaien. In de zomer is dat niet zo erg, maar in de winter ziet hij Mill alleen in het weekend bij daglicht.
De eerste jaren zoek je als nieuwe inwoner naar leuke activiteiten die ervoor zorgen dat je de mensen in het dorp leert kennen. Maar als je niet van voetballen of handballen houdt, wordt het erg moeilijk om je in de avonduren ergens bij aan te sluiten. Ooit werd er door De Meander (stichting voor kunstzinnige vorming in de regio) een tekencursus in Mill aangeboden, maar die ging wegens gebrek aan belangstelling niet door. Bij diezelfde stichting volg ik al wel een aantal jaren de cursus Model- en Portretboetseren, maar die is in Cuijk en komt derhalve niet in aanmerking om als 'inburgeringscursus' voor Mill te dienen. Gelukkig viel er vorig jaar een foldertje in de bus van Eurocom, een organisatie die taalcursussen aanbiedt, waarin reclame gemaakt werd voor Spaanse les in Mill! Voor ons was dat een uitkomdt, want de lessen beginnen pas om half 9 's avonds en dat betekent dat wij er samen van kunnen profiteren. Het zijn pittige lessen eens in de 14 dagen op maandagavond in Mariënweerd, maar erg leuk om te volgen. Nog een paar lessen en dan zijn we beginner af en kunnen door naar de gevorderden.
In de loop der jaren hebben we ook een aantal nieuwe buren gekregen. Maar zijn wij altijd gewend geweest om ons voor te gaan stellen als we ergens nieuw komen wonen (na 7 verhuizingen krijg je daar wel ervaring in), hier bevinden wij ons in een lastig parket. Behalve van verre goedendag zeggen, is er nooit echt kennisgemaakt en daar voelen wij ons niet gemakkelijk bij. Moeten wij alsnog de nieuwe buren uitnodigen of 'doen ze hier niet zo officieel'? Gelukkig hebben we wel heel goede buren aan de mensen die er al woonden toen wij hier neerstreken, maar daar zijn wij ons 5 jaar geleden dan ook zelf gaan voorstellen. Ingewikkeld hoor, de 'spelregels' in dit dorp.
De vrienden die we in Mill hebben, kenden we al toen we hier kwamen wonen. Van de tijd dat wij in Wageningen woonden en werkten. Dat zij ook in Mill woonden, ontdekten we pas toen we ons huis al gekocht hadden. Op gezamenlijke feesten in Wageningen kwamen we ze nog wel eens tegen, maar we hoorden van een wederzijdse kennis dat zij al 15 jaar Millenaren waren!
De vraag is natuurlijk wanneer je ergens echt bent ingeburgerd. Je ergens thuis voelen - en dat doen wij ons in Mill - is niet hetzelfde als door de Millenaren als een van hen beschouwd worden. Dat is niet tastbaar en toch voel je dat. Inburgeren is niet gemakkelijk, daar hoef je geen allochtoon voor te zijn. Zelfs voor ons als Brabanders in Mill geldt: eens een nieuwkomer, altijd een nieuwkomer.

Deze week op Lievendags Weblog: Eindelijk zomer


zondag 30 mei 2010

Wat doet Mill voor kinderen?

Er waren deze week 2 berichten uit Mill die me speciaal opvielen. Allereerst was daar de oproep van de kinderen die in de buurt van het landschapspark wonen. Zij vragen om speeltoestellen om ook voor hen het park aantrekkelijk te maken. Dat lijkt me nou een héél goed idee!
Regelmatig loop ik door het park en steeds verbaas ik me erover dat er zo weinig gebeurt. Het is erg mooi aangelegd, maar voor wie? Voor die enkele keer per jaar dat er wat georganiseerd wordt, zoals met de balonnenfeesten van weleer of soortgelijke activiteiten?
Helaas wordt het park blijkbaar wel gebruikt door jongeren die er met mooi weer een biertje (of meer) drinken. Dat is helemaal niet erg, maar het glas dat ze achterlaten wel. Bijna altijd liggen er scherven in de buurt van de bankjes, misschien dat ze daar eens op kunnen letten. Opgeruimd staat netjes zal ik maar zeggen ;-)
Maar terug naar de kinderen die om speelgelegenheid vroegen; ik vind dat heel slim. Daarmee komt er meer levendigheid in het park. Dat is goed voor Mill, dat kan wel wat levendigheid gebruiken.



Het tweede bericht was er één in de categorie 'lang verwacht, maar toch gekomen'. De brede school zal toch aan de Langenboomseweg gebouwd worden. Tenminste als daarvoor uiteindelijk een vergunning afgegeven wordt. Stap 1 is nu een feit, er is eindelijk overeenstemming in de raad over de locatie. Nu snel over naar stap 2 en zorgen voor een vlotte voortgang. Inmiddels wordt er al sinds oktober 2006 over een brede school gepraat en daarvóór waren er plannen om op de plaats van De Leeuwerik een nieuw scholencomplex te zetten voor plan West. Meer dan 5 jaar na die eerste nieuwbouwplannen wachten we nu nog steeds op een nieuw gebouw.

Kinderen die in die tijd nog klein genoeg waren om te genieten van speeltoestellen, zijn nu bijna klaar met hun middelbare school. Er zal een hele schoolgeneratie overheen gaan voordat de eerste leerling plaatsneemt in de nieuwe schoolbanken van de brede school, laten we hopen dat de kinderen die in de buurt wonen van het landschapspark niet zo lang hoeven te wachten op hun speeltoestellen!

Deze week op Lievendags Weblog: Mister Slowhand Clapton


vrijdag 21 mei 2010

Mag ik even...?

Vandaag gebeurde het me weer! Ik stond in de supermarkt mijn wekelijkse boodschappen op de band te laden toen een klant achter mij vroeg of ze even voor mocht. Ik vind dat altijd heel vervelend, ik plan juist heel zorgvuldig mijn boodschappentijd en wil dan ook graag opschieten. Maar ze liet me half en half haar mandje zien waarin ik slechts één artikel zag liggen. "Liever niet eigenlijk, maar vooruit dan maar", zei ik tegen haar terwijl ik plaats voor haar maakte.
Toen ze een 'beurtbalkje' pakte, zag ik het pas: vijf boodschapjes - een complete lunch - werden daar uitgestald. Op mijn opmerking dat ik dat wel heel erg grof vond, werd niet meer gereageerd. Mevrouw had haar plaats veroverd en ik was de sufferd die achteraan kon sluiten.
Ik vertelde het nogal verontwaardigd aan de caissière toen ik aan de beurt was, maar die keek er helemaal niet van op. Zo deden ze dat altijd volgens haar, de voorschieters.
Dat was dus de laatste keer dat ik iemand voor heb laten gaan. Volgende keer vraag ik in ieder geval eerst naar de reden. Als daar geen sterfgeval aan te pas komt, gaat het niet door!
Vooral boos op mezelf liep ik met 2 volle tassen naar huis. Hoe komt het toch dat ik in zo'n doorzichtige smoes trap? Zie ik eruit alsof ik alle tijd van de wereld heb? Een beetje grijzende vrouw op leeftijd die nergens voor hoeft op te schieten? Moet ik plaats maken voor een of andere typemiep die haar kostbare middagpauze niet wil verpesten door op haar beurt te wachten bij de kassa?
En meer van dat soort vragen hielden me bezig onderweg.

Maar eenmaal thuis bedacht ik dat het eigenlijk helemaal niet mijn probleem is en dat ik me dus ook niet zo boos moet maken over dit soort onzin. Voorschieters zullen er altijd en overal zijn, niet alleen als ik ergens aan de beurt ben. Het probleem zit dan ook in die mensen zelf en niet bij degene die zo vriendelijk is een stapje opzij te doen. Als me een volgende keer weer gevraagd wordt of er iemand voor mag, dan zal ik dat vriendelijk maar beslist weigeren. Mocht er dan een gesprekje ontstaan dan kan ik altijd nog van gedachte veranderen. Maar ik wil er niet meer mijn probleem van maken, ook niet achteraf!

Deze week op Lievendags Weblog: Op een mooie pinksterdag