zaterdag 23 december 2006

Lekker lezen tijdens de kerstdagen?

Als trouwe abonnee van de Volkskrant ligt bij ons al minstens 30 jaar de krant dagelijks op de deurmat. Tenminste tot ongeveer 3 maanden geleden. Hoe het komt en waarom dat niet meer zo wil lukken, is een duistere zaak waar wij niet precies de vinger op kunnen leggen. Bij iedereen komt het wel eens voor dat de krant er niet is als je 's ochtends naar de brievenbus loopt. Bij ons is het echter de laatste tijd een verrassing als er wél een krant is, zeker als die ook nog eens compleet met bijlage en/of wekelijks magazine bezorgd wordt.
Vanochtend was het weer zo'n dag dat we een belangrijk onderdeel misten: het Volkskrant Magazine, zeker met de kerstdagen iets om naar uit te kijken. In de maand december en november hadden we al minstens 5 keer bij de lezersservice geklaagd dat we geen krant ontvangen hadden, waarvan minstens één keer ook op zaterdag. Zelfs de krant van 23 november, de dag na de verkiezingen met alle uitslagenlijsten van Nederlandse gemeentes, hebben we nooit gehad. Dat is flink balen op zulke bijzondere dagen. Bij de lezersservice van de Volkskrant werken hele aardige mensen, die er ook alles aan willen doen om de fout te herstellen. Er wordt dan ook steevast beloofd dat de krant nabezorgd zal worden, maar tot nu toe is dat nog nóóit gelukt! Aan wie ligt dat dan, vragen wij ons af.
Wat wij graag zouden willen weten, is wie er verantwoordelijk is in Mill voor de bezorging van onze krant. Bij de lezersservice kunnen (of willen) ze ons daar niets over vertellen, het enige wat ze daar voor ons kunnen doen is doorgeven dat wij door de bezorger of het agentschap ter plaatse gebeld willen worden. Het blijft echter de vraag of dat ook gebeurt, want wij worden nooit gebeld door bezorger of agentschap én wij ontvangen nooit een nabezorgde krant. Misschien dat er via deze weblog iemand is die ons kan helpen met dit probleem. Wie kan ons de naam van de Volkskrantbezorger in het centrum van Mill doorgeven, of wie weet waar wij het agentschap van de Volkskrant voor deze regio kunnen bereiken? Volgens mij moet er namelijk een logische verklaring zijn voor het feit dat wij de krant zo slecht ontvangen. Daarover willen wij graag praten met de bezorger of andere verantwoordelijke persoon. Want als de bezorging van de krant zo slecht blijft, zien wij maar één oplossing: ons abonnement na ruim 30 jaar opzeggen. Dat willen wij helemaal niet, maar wij vinden dat beter dan dat we niet op de Volkskrant kunnen rekenen. Misschien dat we dan een andere krant zullen kiezen, maar dan willen we eerst zeker weten dat die niet óók door de bezorger van de Volkskrant rondgebracht wordt...

zondag 17 december 2006

Het wordt weer Kerst

Zoals overal in Nederland, en ver daarbuiten, wordt er in Mill veel werk gemaakt van de kerstversieringen. In veel voortuinen staan verlichte bomen en door de ramen zie je mooie kerstbomen staan. Ook de winkels en andere bedrijven hebben hun best gedaan om er iets moois van te maken. Op vrijdag 15 december werd daar nog eens extra de nadruk opgelegd tijdens de jaarlijkse Midnightshopping. Een geslaagde activiteit van de Ondernemersvereniging Mill en naar ik heb begrepen ook volgend jaar gecombineerd met een kerstmarkt.

Maar voor de meeste mensen is Kerstmis toch een echt 'thuisfeest' en worden de meeste kerstversieringen dus ín huis aangebracht. Zo doen wij dat zelf ook.

Sinds wij in Mill wonen zetten wij niet één maar twee kerstbomen in huis, het is namelijk moeilijk kiezen welke kamer het meest geschikt is om de boom te plaatsen. Wij zitten natuurlijk veel in de huiskamer, maar als we alleen daar een boom neer zouden zetten is dat niet erg gezellig tijdens ons kerstdiner. Dat nuttigen wij in de eetkamer en daar is ook ruimte genoeg voor een flinke den.

Daarom hebben wij dus in beide kamers een boom, in de huiskamer een blauwe en in de eetkamer een rode. Alle versieringen in die kamers zijn ook aangepast aan die kleuren, zodat wij spreken van de blauwe en de rode kerstkamer.
Voor het totaalplaatje ziet ons huis er vanaf de straat ook sfeervol verlicht uit. Het hele jaar door hebben wij géén gordijnen, maar sluiten wij 's avonds de wereld buiten door onze luiken te sluiten, met Kerstmis echter hebben wij lichtgordijnen!
In de blauwe kerstkamer is de versiering stemmig en de boom een beetje chique, in de rode kerstkamer daarentegen is het allemaal wat uitbundiger. In de rode boom hangen alle kerstversieringen met een 'verhaaltje', zoals de Amerikaanse kerstsok van een van de zonen en het zelfgeknutselde rendier (inderdaad met rode neus). Zo moet een kerstboom eigenlijk ook zijn: een zichzelf vertellend verhaal dat je mee terugneemt naar vroegere kerstmissen. Je wordt er dus een beetje sentimenteel van. Dat hoort ook zo in deze dagen.

De kerstkaarten die nu iedere dag op de deurmat vallen, dragen daar ook hun steentje aan bij. Ze worden met zorg opgehangen en sommige kaarten lees je steeds opnieuw. Ook de modernere, digitale kerstwensen komen binnen en worden glimlachend bekeken. Zo groeien wij langzaam naar Kerstmis 2006 toe. Vanmiddag komen de buren vast een voorproefje nemen tijdens de kerstborrel die wij voor hen georganiseerd hebben. Bij het heffen van het glas zullen we allemaal zo onze eigen kerstgedachten hebben. Ieder voor zich, zonder die gedachten uit te spreken, zal een toast uitbrengen op een goed en gezellig kerstfeest!

zaterdag 9 december 2006

Centrumplan, aflevering 2

Maandagavond 4 december waren wij aanwezig bij de informatiebijeenkomst over het nieuwe Centrumplan voor Mill. In de hal van het gemeentehuis had zich een flink aantal inwoners verzameld om meer te weten te komen over het gekozen voorkeursmodel. In de week daarvoor was huis aan huis een nieuwsbrief verspreid met daarin uitleg over de stand van zaken. Eerder stond daarover op de website van de gemeente Mill ook al een persbericht dat ik als uitgangspunt gebruikte voor mijn stukje van 3 weken geleden.
Toen waren we nog redelijk ongerust over de plannen, met name over wat de plannen zijn met het nu braakliggende terrein aan de Julianastraat. Op het voorkeursmodel staat daar namelijk een weg gepland die gedeeltelijk door onze tuin loopt.
Bij het binnengaan van het gemeentehuis echter liepen wij met iemand mee die vertelde dat hij 40 jaar eerder ook al eens op een bijeenkomst voor een nieuw centrum was geweest. Sinds die tijd waren er geen grote veranderingen in Mill geweest volgens hem. Dat stelde ons al enigszins gerust!
De informatieavond begon met een aantal presentaties over de plannen tot nu toe. De gemeente, de stedebouwkundige en vastgoedontwikkelaar Rialto hadden ieder een eigen presentatie voorbereid waarin vooral benadrukt werd hoe geweldig het allemaal moet worden. Er werden termen gebruikt als 'de pit van het dorp', 'autoluwe pleinen' en vooral de populaire term 'synergie' werd meermalen gebruikt. Jammer dat de organisatie van deze avond niet vooraf bedacht had dat een gezámenlijke presentatie beter was geweest om het begrip synergie uit te leggen. Nu waren er nogal wat overlappende passages in de verschillende verhalen. Ook de opbouw van de dia's was nogal divers, terwijl ze toch allemaal over hetzelfde centrumplan gingen. Wat de communicatie betreft had de gemeente Mill hier nog heel wat kunnen leren!

Maar wat was nou eigenlijk de boodschap die aan de burgers overgebracht moest worden? Behalve de informatie in het persbericht en de nieuwsbrief kregen we niet veel nieuws te horen. Op één belangrijk aspect na: de financiën zijn nog lang niet rond. Welk voorkeursmodel er ook gekozen zou zijn, er is voor geen enkel plan genoeg geld aanwezig. Voorkeursmodel 3 was toevallig wel datgene met de minste tekorten, maar hoe het geld er moet komen, is tot nu toe een onbeantwoorde vraag. Ambities genoeg, poen te weinig!
De stedebouwkundige nam ons op een paar dia's met foto's mee naar het Mill van vroeger. Mooie brede, autoloze straten met weinig of zelfs geen auto's, hoge bomen en prachtige oude huizen. Daar moesten we naar terug, jammer alleen dat daar in de plannen niet echt veel van te zien is. Bovendien bleek al gauw tijdens het vragenuurtje dat de grootste zorg van de inwoners van Mill het aantal geplande parkeerplaatsen is. De discussies liepen hoog op toen het over de te verdwijnen parkeerplaatsen voor de kerk en het gemeentehuis ging. Er waren weinig aanwezigen die warmliepen voor een gezellig dorpsplein, dat vonden wij nou weer jammer. Uit alle presentaties bleek wel dat er nog heel veel gebouwd zal worden als alles doorgaat. Maar daarvoor is dus ook heel veel geld nodig.
Omdat wij van de discussie niet veel wijzer werden en ons niet wilden mengen in het vermeende 'parkeerprobleem', hebben wij na afloop nog even met de stedebouwkundige gepraat. Wij legden hem de kadastertekening voor waarop duidelijk onze erfgrenzen te zien zijn. Dat was inderdaad heel anders dan bij het voorkeursmodel! Maar, verzekerde hij ons, na de vrijblijvende schetsen zullen er nu tekeningen komen waarbij de kadastergrenzen strikt worden aangehouden. Áls er dan over onze erfgrens heen getekend wordt, zal men zeker contact met ons opnemen. Veel dure plannen zijn er al gemaakt, maar hoe lang zal het nog duren voordat daar iets concreets uitkomt? Wij wachten het maar weer af...

zaterdag 2 december 2006

Schoolpraat

Alweer een week voorbij, één week waarin 2 keer heel droevig 'uit de school geklapt' werd. Op maandag moest ik werken, invallen in de groepen 6 en 7, toen ik voor het eerst hoorde over de gruwelijke gebeurtenis in Wilbertoord. Als school waren we daar heel direct bij betrokken omdat de 2 kinderen van het slachtoffer in groep 4 en 5 zitten. De stemming op school was onwerkelijk, alle kinderen behoorlijk aangeslagen. Hoe kon zoiets gebeuren? Vragen en vertwijfeling bij iedereen: kinderen, leerkrachten en ouders.

Ook elders hoorde ik er veel over praten, niet altijd op een respectvolle manier. Wat is dat toch dat sommige mensen de neiging hebben om verhalen nog erger te maken dan ze al zijn? Willen ze hiermee zichzelf belangrijker maken? Hebben ze dat nodig om ook ergens bij te horen? In dit geval was de situatie al gruwelijk genoeg en hoefde er echt niks 'aangedikt' te worden. Om misselijk van te worden als je hoort dat het toch gebeurt!

Met het hoofd nog vol 'moordzaken' werd ik vrijdag midden in het hart getroffen door het nieuws uit Hoogerheide. Wetend dat een school helemaal ontregeld kan zijn door een droevig sterfgeval, besefte ik meteen dat het hier om een nóg moeilijkere situatie ging. Hier had iemand toegeslagen die in één klap de veiligheid van schoolgaand Nederland onderuithaalde. Zulke wild-westverhalen horen wij met enige regelmaat wel uit de Verenigde Staten overwaaien, maar hier bij ons in Brabant gebeurt zoiets gewoon niet. Dat had je dus gedacht, het is wél gebeurd. En wel op zo'n verschrikkelijke manier, op een plek waar niemand het verwacht. Want op school moet je je net zo veilig kunnen voelen als thuis, school is voor heel veel kinderen ook net zo vertrouwd als hun eigen huis.

Laten we hopen dat dat voor de meeste leerlingen blijft gelden, kinderen hebben gelukkig erg veel veerkracht. Vooral de jonge kinderen zullen hopelijk hun eigen situatie niet gaan vergelijken met die in Hoogerheide. Misschien dat ze er wel even bij stilstaan als er bijvoorbeeld in de kring over gesproken wordt, maar daarna is het weer gewoon over tot de orde van de dag. Sinterklaas bijvoorbeeld, ook heel spannend!

Maar hoe moet de Nederlandse juf en meester met het gebeurde in Hoogerheide verder? Hoe gaat dat hun dagelijkse werk beïnvloeden? De tijd zal het leren, maar voorlopig zal dit incident ongetwijfeld regelmatig door het hoofd spoken. Als we er dan maar allemaal voor blijven waken dat we het niet gaan vertalen in allerlei regels en beperkingen om zoiets in de toekomst te voorkomen. Het is een illusie om te denken dat zoiets kan worden voorkomen, het had overal kunnen gebeuren. Het is op een school gebeurd en dat is toevallig wel héél erg verkeerd!

zaterdag 25 november 2006

Stemmen in Milll

Met het hoogste opkomstpercentage van de regio (84,6% - ( landelijk 80,1%)) heeft de gemeente Mill een flinke steen bijgedragen aan de landelijke uitslag voor de Tweede Kamerverkiezingen 2006. De verdeling van de stemmen in Mill wijkt niet noemenswaardig af van de totaaluitslag. Weliswaar is de CDA-aanhang in Mill groter en de PvdA-aanhang kleiner dan landelijk het geval is (respectievelijk 44,30% tegen 27% en 14,71% tegen 21,5%), maar dat wordt gelukkig ruimschoots goedgemaakt door de geweldige overwinning van de SP (20,64% tegen landelijk 16,9%). Er is dus nog volop hoop in Mill op een sociale toekomst!

Waar ik wel degelijk van geschrokken ben, is de 5,22% die op de Groep Wilders gestemd heeft. Hoe kun je nou in Mill wonen en de ideeën van Wilders onderschrijven? Het kan volgens mij niet zo zijn dat 5,22% van de bevolking van Mill en St. Hubert 'last' heeft van islamisering. Het is sowieso al bijzonder als je per dag één Islamiet in Mill tegenkomt. Hoofddoekjes worden in dit dorp enkel gedragen tegen de regen en de kou, enige religieuze bijbedoelingen heb ik de draagsters in ieder geval nooit toegedacht. Marokkaans of Turks is een taal die ik nog nooit gehoord heb in het dorp. Hoe is het mogelijk dat er hier mensen wonen die er blijkbaar behoefte aan hebben om op de Groep Wilders te stemmen? Onbegrijpelijk, maar ook heel erg jammer. Het lijkt verdacht veel op de angst voor het onbekende en dat is precies waar de PvdV (Groep Wilders) zich op richt.
Het zou mooi zijn als we daar met z'n allen (en dan bedoel ik niet alleen de mensen in Mill, maar alle Nederlanders) iets aan konden doen. Door bijvoorbeeld ons meer te verdiepen in de wereld van de Islam. Of door bewust contact te zoeken met mensen van Marokkaanse of Turkse afkomst. Heel gewone mensen die met dezelfde zorgen en problemen worstelen als alle Nederlanders. Mensen die moeite hebben om rond te komen door de gestegen kosten van levensonderhoud, moeders die graag helpen op de school van hun kinderen, jongeren die op zoek gaan naar leuke leeftijdgenoten enz. enz.
Misschien dat er in het socialere Nederland dat er nu ongetwijfeld gaat komen gezien de verkiezingsuitslag, meer en betere rolmodellen in de regering zullen plaatsnemen. Nederlanders met een achtergrond waar we nog wat van kunnen leren, niet alleen de mannen met een VOC-mentaliteit! Potentie genoeg in de partijen die we hopelijk binnenkort in de regering terug zullen zien. Wat te denken van Sadet Karabulut van de SP of Nebahat Albayarak en Khadija Arib, beide van de PvdA, drie vrouwen die staan te popelen om hun persoonlijkheid, ervaring en opleiding in te zetten voor een beter Nederland. En natuurlijk vergeten we niet de gewone Jan (Marijnissen), Wouter (Bos), Agnes (Kant), Femke (Halsema) en al die andere echte Hollandse namen waar we op konden stemmen. Maar voor een beter en socialer Nederland zal er gezorgd moeten worden voor een goede mix tussen mannen en vrouwen, Friezen en Limburgers, Hollanders en Brabanders met allemaal verschillende achtergronden en overtuigingen die ons land alleen maar sterker kunnen maken!

zondag 19 november 2006

Centrumplan Mill

"Op dinsdag 14 november 2006 heeft het college van burgemeester en wethouders van Mill en St. Hubert de Modellenstudie en het voorkeursmodel Centrumplan Mill vastgesteld.
Dit stedenbouwkundig model is in feite een plattegrond van Mill waarop staat aangegeven welke ontwikkelingen er in het centrum van Mill worden nagestreefd om te komen tot een nieuw centrum van Mill."
Zo begint het persbericht van de gemeente over de nu al te lang uitgestelde plannen met het centrum van Mill. Gelukkig staat er óók in het persbericht dat het belangrijk is om te weten dat er nog geen concreet vastgesteld plan ligt, oftewel dat het nog nader uitgewerkt moet worden. En dat is maar goed ook.
Wat zagen wij namelijk tot onze grote verbazing op de bijgaande tekening? In het gekozen model loopt er opeens een weg over onze grond en door onze tuin! Daarvoor hebben wij als grondbezitter nooit een 'inspraaktraject' gestart en dat vinden wij ook helemaal niet nodig. Volgens het kadaster ligt precies vast waar de erfgrenzen liggen en die willen wij ook graag zo houden. Tot nu toe gaan wij al heel coulant met 'het gebruik van derden van ons eigendom' om door de ongeveer 2-meter-brede strook voor het huis. Alhoewel die kadastraal tot ons perceel behoort, wordt die in de praktijk gebruikt als openbare weg: op zondagochtend bijvoorbeeld wandelt half Mill door onze 'tuin' richting kerk en doordeweeks rijden er massa's boodschappenkarretjes over dat gedeelte wat onze voortuin zou kunnen zijn! Helemaal niet erg, maar dan moet er niet iemand van een stedenbouwkundig bureau gaan bedenken dat er ook wel een weg dwars door onze garage kan gaan lopen. Zijn ze nou helemaal achterlijk daar bij de gemeente? Is er nou nooit iemand op het idee gekomen om voorafgaand aan het inspraaktraject dat begin 2007 moet plaatsvinden even contact met belanghebbenden op te nemen? Het is niet erg chique van de gemeente om haar inwoners op deze wijze te laten weten dat ze geïnteresseerd is in eigendommen van die inwoners! Toen wij nu bijna 2 jaar geleden ons pand kochten, is er uitvoerig overleg met de gemeente geweest over het bestemmingsplan. Op onze woning rustte namelijk volgens het nieuwe centrumplan een winkelbestemming en die wilden wij graag omgezet hebben in een woonbestemming. Dat is toen overigens heel soepel opgelost met als gevolg dat wij nu in een pand wonen waar officieel een woon/winkelbestemming op van toepassing is. We hebben toen geen enkel geluid gehoord over eventuele interesse in een stukje van onze grond, terwijl het toen waarschijnlijk al lang bekend was uit welke modellen er later gekozen zou moeten worden. Als nieuwe inwoners hoorden wij toen wel van alle kanten geruchten over doorgetrokken straatjes die de diverse oude en nieuw te bouwen winkels in Mill zouden moeten verbinden. Geruchten over woning- en grondbezitters die daarover in de clinch lagen met de gemeente. Maar nóóit werd daarbij over de achterkant van ons perceel gesproken! Ook over de eventuele gemeentelijke monumentenstatus moesten wij zelf inlichtingen inwinnen bij de gemeente. De 'actuele' informatie die wij in 2005 ontvingen, dateerde van 2003! Wij kregen toen het gevoel dat het in Mill allemaal niet zo'n vaart loopt als er plannen gemaakt worden. Laten we hopen dat dat in het geval van het nu gekozen model voor het centrumplan ook zal gelden. Wat ons betreft kan het namelijk nog héél lang duren voordat het plan dat er nu ligt in zijn geheel kan doorgaan!

zaterdag 11 november 2006

D'n elfde van d'n elfde

Het feest kan beginnen, de datum is gepasseerd. Elf-elf, voor menigeen een magische grens waar het hele jaar naar uitgekeken wordt. Zo ook door fans en leden van Stichting Carnaval Mill die vanaf deze speciale dag weer in 'ut Germelaand' wonen. Het komend seizoen hebben ze als motto: 'We dréje dur', dat belooft toch wat.
Er staat dan ook weer van alles op het programma dit jaar, om te beginnen de bekendmaking van het nieuwe prinsenpaar. Het jeugdprinselijk paar en hun nar zijn al een dag eerder bekendgemaakt: Thomas, Annet en Sharon zullen gaan regeren met de muzikale omlijsting van het Straetmekkerslied.
Wat kunnen we allemaal gaan verwachten het komende carnavalsseizoen? Vanaf gisteravond 10 november t/m carnavalsdinsdag 20 februari 2007 staan er maar liefst 30 activiteiten op de lijst! Voor elk wat wils zeggen ze wel eens en dat geldt zeker voor ut Germelaand. Voor jong en oud (seniorenmiddag), voor gezonde en minder gelukkige carnavalsvierders (ziekenbezoek door het prinsenpaar), voor echte carnavallers en voor de andere Millenaren die er niet zo mee bezig zijn, maar het wel leuk vinden om het van een afstandje te bekijken (optocht). En dan als slot natuurlijk de officiële sluiting en afscheid van het prinsenpaar. De uitgebreide versie van het programma kun je natuurlijk bekijken op www.germelaand.nl.

Begin februari 2007 zal weer de carnavalskrant in de bus vallen, maar dan staat de carnaval al zo goed als voor de deur. Het allerleukste van het ontvangen van de carnavalskrant vond ik vroeger altijd de moppen die erin stonden. Als kind keek ik ernaar uit, die moppen en de rare tekeningetjes die er vaak bij stonden. Om vast een beetje in de stemming te komen, zet ik hieronder een aantal echt flauwe mopjes. Maar tóch moet je er mee lachen, of je dat nu wilt of niet!
=====
Jan komt thuis van de zoveelste carnavalsavond en heeft weer eens te diep in het glaasje gekeken.
Wilma! roept hij beneden in de gang, wil je alsjeblieft beginnen te zingen, want anders kan ik het bed niet vinden.
=====
Komt een dronken carnavalsvierder bij de muziekhandel en zegt: 'Ik wil die rode trompet en die witte mondharmonica.'
Zegt de verkoper: 'M'n brandblusser mag je meenemen maar m’n kachel blijft staan.'
=====
Er zit een carnavalsvierder aan de bar.
Opeens haalt hij zijn glazen oog uit z'n kas en keilt 'm tegen de ruit.
Het glazen oog stuitert terug op de bar en de man doet hem weer in.
'Wat doe je nou?' vraagt zijn vriend naast hem.
'Ik kijk even of mijn fiets er nog staat.'
=====
Een carnavalsvierder heeft behoorlijk in het glaasje gekeken en strompelt naar zijn auto.
Hij probeert met een sigaret zijn autoportier open te maken.
Een voorbijganger ziet het en zegt:
'Dat is een sigaret hoor waarmee u het portier probeert open te maken.'
'Verrek,' zegt de dronken man, 'dan heb ik net mijn sleutels opgerookt!'
=====
Een beschonken carnavalsvierder loopt `s ochtends door het centrum van Eindhoven en ziet een mooie jongedame hem tegemoet komen.
Hij twijfelt even, loopt op haar af en vraagt aan haar:
Mefrauw,...hik,.. kende gij mu wa v`rttellu..?
Iz da, hik, nauw de zon of de maan...?
Waarop zij antwoordt; Awel meneer, iek zouw ut nie weten he, iek zij nie van hier!!!
=====

zaterdag 4 november 2006

Offline Nieuws uit Mill

(op de foto een echte duikboot...)

Al twee keer is er in de geschreven pers aandacht besteed aan een bijzonder onderwerp uit Mill. De eerste keer al in juli in De Gelderlander en deze week stond hetzelfde berichtje een beetje aangepast in De Koerier. Het gaat hierbij om de bouw van een duikboot! Toch een opmerkelijk nieuwsfeit zou je zeggen, maar op de Millse websites www.inmill.nl en www.webridder.nl kan ik er helemaal niks over vinden. Daarom wil ik het graag op deze plaats goedmaken en dit leuke verhaal alsnog online zetten!

Het artikel van de hand van Ties Aben in De Koerier begint met:
'De duikboot die Nico Taverne uit Mill zelf aan het bouwen is, is geen echte duikboot. En toch ook weer wel.'
Een cryptische zin zo op het eerste oog, maar voor wie verder leest, wordt het al snel duidelijk dat het hier gaat om een fanatiek lid van de Millse duikvereniging de Sea Devils. De boot die Taverne in zijn achtertuin aan het bouwen is, zal gebruikt worden om vanáf te duiken. Het wordt niet zomaar een boot, maar een zeewaardig vaartuig zodat de Sea Devils zich daarmee ook echt op zee kunnen wagen.

Nico Taverne is een fervent doe-het-zelver, daarbij maakt hij geen verschil in wát er gemaakt moet worden. Hij heeft als motto dat hij alleen maar iets wil kopen als hij het zelf niet kan maken. Met die gedachte is hij ook aan het bouwen van de boot begonnen. Na een gedegen voorbereiding heeft hij afgelopen zomer hard gewerkt om de buitenkant van polyester zo goed als klaar te hebben. In de wintermaanden buigt Nico zich over de 'binnenkant' en dan met name over de motor en schroefinstallatie. Er is nog genoeg te doen voordat de duikboot te water kan worden gelaten. Maar het uiteindelijke doel wordt door Nico in het artikel mooi geformuleerd:
"In de zomer van 2007 hoop ik deze boot te water te laten. We zullen dichtbij beginnen om hem te testen, maar natuurlijk hoop ik snel de zee op te zoeken. Dan zijn we als duikers van de Sea Devils weer een stapje verder in onze vrijheid. Lijkt me heerlijk om op vrijdagmiddag te beslissen dat we een weekendje naar de kust gaan om naar scheepswrakken te duiken."
Ik hoop volgend jaar zomer op deze plaats een mooi verhaal te kunnen vertellen over de eerste succesvolle vaart van een Millse duikboot!

zaterdag 28 oktober 2006

Doktersbezoek

Om op alles voorbereid te zijn, moest onze hond deze week een bescherming tegen kennelhoest halen. In verband met een eventueel bezoek aan een hondenpension, dat bij nader inzien misschien voorlopig wel helemaal niet gaat plaatsvinden, werd ons opgedragen om onze hond te laten vaccineren. Nou waren we in juni nog geweest voor de jaarlijkse cocktail tegen allerlei mogelijke enge ziektes, maar dat nam niet weg dat de kennelhoest alsnog voorkomen moest worden. Dus was een afspraak snel gemaakt en wandelden wij op woensdagmiddag via de - nog steeds - opengebroken Spoorstraat naar dierenartsenpraktijk De Peelkant.

Daar aangekomen had Muis, zo heet onze hond nu eenmaal, niet zo heel veel zin om mee naar binnen te gaan. Er hingen daar waarschijnlijk nog teveel herkenbare geurtjes die niet zo'n beste herinneringen naar boven brachten bij ons trouw viervoetertje. Die voeten bleven namelijk pal op de grond staan en het kostte me al mijn overredingskracht, lees: ik pakte haar dus maar op, om haar binnen te krijgen. Maar toen we eenmaal aan de beurt waren, werd de dierenarts met veel gekwispel begroet en leek alle angst verdwenen. Boven op de onderzoekstafel lijk je als Jack Russell ook een hele grote hond en hoef je nergens bang voor te zijn, zeker niet voor die aardige dokter.
Die aardige dokter was vervolgens druk met het voorbereiden van de injectie en ik zag daar nog helemaal niks verkeerds in. Al kletsend werd Muis gevaccineerd en terwijl de gegevens in de computer ingevoerd werden, keek ik nog eens goed in het net ingevulde boekje. In dat officiële paspoort voor gezelschapsdieren zag ik opeens dat Muis bijna dezelfde cocktail had gekregen als 3 maanden geleden, maar beschermde die dan ook tegen kennelhoest? Dat bleek dus een slimme vraag van me, want de injectie had helemaal niet gehoeven!!


De kennelhoest wordt zonder prikje bestreden, namelijk d.m.v. een neusspray. Moest die arme Muis er nog een keer aan geloven en kreeg ze in dat piepkleine neusje van haar aan beide kanten ook nog eens een spray ingespoten. Dat ze daar uiteindelijk harder tegen protesteerde dan tegen de prik, begreep ik maar al te goed. De aangeboden hondensnoepjes na afloop werden dan ook niet door haar geaccepteerd. 'Kom zeg, hou die dan ook maar', hoorde je haar bijna denken. En daarmee reageerde ze precies hetzelfde als onze jongste zoon ongeveer 18 jaar geleden toen hij na veel tegenstribbelen en een injectie in beide armen een plaatje mocht uitzoeken op het consultatiebureau. Hij dacht niet alleen iets dergelijks, maar gaf met een brede armzwaai ook uitdrukking aan zijn ongenoegen: de plaatjes van de dienstdoende wijkverpleegkundige vlogen toen door de lucht!

zaterdag 21 oktober 2006

Live from Mill

Een besloten feestje leek het, het muziekspektakel van de Ondernemersvereniging Mill dat zaterdagavond plaatsvond in Fitland. Met The Eightball Boppers en Elvis from Mill, die wij door een wat late aankomst gemist hebben, en de klappers van de avond Armand en Peter Koelewijn ('Peter Koelepoep' volgens Armand).
Om een uur of 11 arriveerden wij in de grote zaal van Fitland, net op tijd voor de thuiswedstrijd van Armand. Zijn Millse familie was er helemaal klaar voor en daar speelde hij handig op in. Lekker op zijn Brabants converserend met de mensen vooraan en af en toe een sneer uitdelend aan diegenen die te dichtbij kwamen ('Dè speul ik vur jou, mar dan moete ge naw van het podium af!'). En ook 'De groeten van ons moeder' voor de hele zaal.
Heel verrassend bracht Armand enkele nieuwe nummers ten gehore ('Even genieten') die ook moeiteloos door Vader Abraham uitgevoerd hadden kunnen worden.
Maar ook de eigen versie van 'Nederland, oh Nederland...' mocht er zijn!



Nog meer bijzonder waren de enkele country- en zelfs bluesnummers die hij meende te moeten spelen. Het viel niet mee om Bobby McGee in de Armand-versie te volgen, maar origineel was het wel!
Armand eigen, stopte hij natuurlijk niet toen dat van hem verlangd werd, na zijn topnummers 'Bloemenkinders' en vanzelfsprekend 'Ben ik te min' kon hij het niet laten om nog een extra toegift van zijn nieuwe elpee (zoals hij zijn nieuwe cd zelf noemt) te spelen.
Na een kort intermezzo door de plaatselijke dj werd Peter Koelewijn aangekondigd. Die ging moeizaam van start, hij zong mee met een geluidsband waarvan het niveau te hard stond terwijl zijn stem niet goed doorkwam. Het kostte enkele pogingen om dat te herstellen, de geluidsman die ze voor dit evenement ingehuurd hadden, begreep niet zo snel wat er van hem verwacht werd. Jammer dat zo'n rasartiest niet goed uit de verf komt op het podium door technische onvolkomenheden. Gelukkig is Peter professioneel genoeg om daar weer een eigen draai aan te geven, ook hij maakte handig van het Brabants gebruik om het publiek op zijn hand te krijgen. Zelfs een verzoeknummer als 'Speel die dans...', dat blijkbaar niet op de geluidsband stond, wist hij op een acceptabele manier a capella te brengen, samen met een fan uit het publiek. Het laatste half uur werd de Brabantse showman begeleid door The Eightball Boppers en dat maakte meteen hét verschil waar het publiek op gewacht had. Nummers als 'Alice, Alice, who the fuck is Alice?' en 'Kom van dat dak af' spetterden opeens door de zaal. Zo werd het toch nog een leuk optreden, wij vonden het eigenlijk wel een goede combinatie: Peter en zijn Eightball Boppers. Klinkt ook prima, misschien een idee voor al deze heren op leeftijd? Het kan zo maar het begin zijn van een carrièreswitch die nog veel moois in het verschiet heeft...