Maar op zondag 16 april 2006, Eerste Paasdag dus, was onze belangrijkste bezigheid het ontdekken van de Sydney Opera House. Een prachtig gebouw dat tot ieders verbeelding spreekt.
Wij zijn er eerst omheen gelopen, hebben het van verschillende kanten gefotografeerd en hebben tenslotte een kaartje gekocht voor de rondleiding.
The Sydney Opera House was oorspronkelijk een idee van Eugene Goossens, een Belg en ooit de dirigent van het Sydney's Symfonie Orkest. Er werd in januari 1956 een wedstrijd uitgeschreven voor architecten die gewonnen werd door de Deen Jorn Utzon. In 1959 werd met de bouw gestart.
De oorspronkelijke begroting was $ 7.000.000,= en het moest zo snel mogelijk klaar zijn. Uiteindelijk was er $ 122.000.000,= mee gemoeid en heeft de bouw tot 1973 geduurd. Inmiddels waren zowel Goossens als Utzon van het toneel verdwenen. Allebei door twijfelachtige omstandigheden. Utzon, op dit moment 88 jaar, is sinds 1999 in ere hersteld en werkt vanuit Mallorca nog aan verbeteringen en plannen voor the Opera House. Markant detail hierbij is dat hij niet meer in Sydney is geweest na het begin van de bouw en dus the Sydney Opera House nooit echt gezien heeft!
Het hele gebouw ademt een grandeur uit die met niets te vergelijken is. Ook binnen is het overweldigend mooi - en groot. Zie je aan de buitenkant witte en beige tegeltjes (speciaal in Zweden gemaakt en behandeld om het licht op een speciale manier te weerkaatsen), van binnen is het beton onbehandeld gelaten en zorgt daardoor voor een bijzonder krachtige uitstraling. Het glas dat gebruikt is, komt uit Frankrijk, maar behalve de tegeltjes en het glas bestaat het hele gebouw uit Australische materialen. Kilometers, 350 om precies te zijn, staal en veel beton zijn gebruikt om de constructie te waarborgen. De concertzalen zijn overal bekleed met hout om voor een juiste akoestiek te zorgen. Zelfs de lampen zorgen voor een goede verdeling van het geluid!
Het orgel in de concertzaal bestaat uit meer dan 10.000 pijpen, waarvan er iets meer dan 100 zichtbaar zijn. Deze zaal biedt plaats aan 2670 mensen. Er is nog een andere 'grote' zaal, hier worden de opera's vertoond en kunnnen 1550 mensen zitten. Dan zijn er nog 3 kleinere theaters met minder dan 500 stoelen.
Kortom: Jorn Utzon ontwierp een gebouw dat zijn tijd ver vooruit was... een gebouw dat het aanzien van een heel continent veranderde (Uitspraak van Frank Gehry bij de uitreiking van de Pritzker Prijs in 2003).







Alhoewel de week veelbelovend begon, was de tweede helft miserabel nat. Konden we een paar weken geleden nog prachtige plaatjes vastleggen van besneeuwde en berijpte takken, nu was alles grijs en grauw. Was het eerst nog een feest om 's ochtends met de hond een frisse neus te halen en te genieten van Mill op zijn mooist, nu was het snel doorlopen met de paraplu stevig vasthoudend tegen de wind en maar hopen dat de hond een beetje mee wilde lopen.
Wij wonen nu precies een jaar in Mill en het is al gelukt om ons enkele echte Millse gewoontes eigen te maken. Dan heb ik het wel over onze eigen Millse gewoontes, want daar gaat het eigenlijk meer om dan die van Mill in het algemeen. De meest bijzondere gewoonte, waarvan ik ook erg geniet, is ontstaan uit de vriendelijkheid van de groenteboer (eigenlijk zijn dochter) op de markt. Iedere week ga ik, als het even kan, naar de markt voor mijn portie groente en fruit. Dat is meestal een hele tas vol, want in de supermarkt vind ik de appels en sinaasappels niet altijd even goed van kwaliteit. Sinds ik ze op de markt haal, hoef ik eigenlijk nooit meer iets weg te gooien. Bovendien is het leuk om op woensdagochtend even over de markt te wandelen. Behalve bij de groentekraam doe ik ook nog wel eens mijn voordeel bij de bakker (Jaan de Graaf, al bekend bij ons van de markt in Nieuwegein), de visboer en heel soms koop ik er zelfs leuke kleren! Maar de groentekraam zal ik geen week overslaan. Zelfs niet als ik moet werken! En dat is nou precies waar dit stukje eigenlijk over gaat: een nieuwe gewoonte.
op een mooie plek
met bijzondere mensen