zondag 9 april 2006

Zondagmiddag in Perth

We begonnen de zondagmiddag met een dim-sim lunch bij het Seafood Dragon Restaurant in Perth. Een georganiseerde chaos en heel veel lekker eten.
Daarna koffie bij Dôme, een Australische koffieketen - níet te vergelijken met Starbucks in de United States, en een wandeling door het centrum van Perth. Eigenlijk niet veel anders dan een andere grote stad: de winkels op zondag open en overal kijkende en winkelende mensen. Zoals je van een miljoenenstad verwacht. Daarna hebben we de rust opgezocht in Kings Park, 5 vierkante kilometer 'park' dat op veel plaatsen nog in zijn natuurlijke staat wordt gelaten. We hebben er allerlei planten gezien die we niet in Europa hebben en heel veel vogels. Kings Park is een ander soort park dan we in Nederland gewend zijn, maar gelukkig staan er wel veel bordjes met uitleg over bomen en planten en de vogels die zich daar in de buurt ophouden. Ze maken allemaal wonderlijke geluiden en ze zien er groter en kleurrijker uit dan de vogels in Nederland.

Na Kings Park zijn we naar het strand gereden en hebben daar ergens een terrasje opgezocht.
We kwamen uit bij een 'tent' waar het BYO principe geldt. Bring Your Own betekent dat je zelf je (alcoholische) drank mee kunt brengen en daarvoor alleen wat 'kurkengeld' (ze maken de fles voor je open) moet betalen. Wij kwamen dus met een fles rosé binnen die we aan de overkant van de straat gekocht hadden. We hebben er wat brood met 'smeerseltjes' bij besteld en een tijdje van het uitzicht op de Indische Oceaan zitten genieten. Je wordt er enorm rustig van om eindeloos over die grote zee uit te kijken!
Zo'n zondagmiddag vliegt dus gewoon voorbij, het is aangenaam verpozen aan de andere kant van de wereld. Temeer daar het hier, ondanks de 'herfst', nog zomers warm is en dat geeft een heerlijk vakantiegevoel.
We zijn nu ongeveer op de helft van onze reis en voelen ons heel ver van Mill verwijderd. Toch missen we het wel een beetje, maar hopen dat het daar beter weer is tegen de tijd dat we weer thuis zijn. Want de 8 graden Celsius die we vanochtend bij de weersvoorspelling zagen, vinden wij echt te weinig om voor terug te komen!

zaterdag 1 april 2006

In Alice Springs

In Alice Springs in the Northern Territory in Australië is het warm, erg warm. Ook als de herfst al officieel begonnen is, heeft het weer nog veel weg van een warme hete zomer. Alice Springs is bijna een week onze 'basis' tijdens onze vakantie in Australië. We zijn er nog geen dag en hebben ons al een beetje een mening gevormd over hoe het leven hier moet zijn. Vanavond gingen wij eten in de Alice Springs Memorial Club. Voor ons een hele nieuwe ervaring, want alles was anders dan wij in Nederland gewend zijn als we uit gaan eten. Het was er heel erg druk, maar het was wel een heel gezellige drukte. Het leek wel of iedereen er elkaar kende, iedereen behalve ons dan. Wij konden het mooi allemaal gaan zitten bekijken. Hele families kwamen er om te bowlen (dat is dus de club), te eten en te drinken. Dat bowlen gaat niet alleen voor het plezier, het is een serieuze aangelegenheid. Het gaat ook heel anders dan waaraan wij denken bij bowlen, het gaat hier om bowls (in sommig delen van Nederland ook wel koersballen genoemd).
Wij moesten voordat we naar binnen mochten eerst lid worden van de club, dat kost niks en is maar één dag geldig. Je hoeft er ook niet voor te bowlen en we zijn er nog niet uit wat het doel is. Dat kunnen 2 dingen zijn: dat is nodig omdat er nogal wat gokmachines stonden en dat mag misschien niet in een openbare gelegenheid óf - en dat vinden wij toch waarschijnlijker - het is om de Aborigenals buiten te houden.
In ieder geval waren er echt alleen maar blanke bezoekers, echte Australische dikzakken die veel bier drinken en behoorlijk kunnen eten. Nadat we 'lid' waren geworden, konden we naar binnen, het eerste wat we zagen was een enorm café en véél mensen. De bistro waarvoor we kwamen was verder naar achteren, maar wij herkenden het niet echt als zodanig. Nog voordat we ook maar even hadden kunnen bedenken wat we wilden eten, stonden we voor een counter en moesten we bestellen! Er was wel een menukaart, maar er stonden alleen maar hoofdgerechten op. Geen soep, geen toetjes, geen drankjes, alleen grote porties kip, vlees of vis. Na een keuze gemaakt te hebben, moesten we meteen betalen en een tafelnummer noemen. Ojee, dat hadden we natuurlijk ook nog niet, dus snel een lege aangewezen. Nadat we betaald hadden, konden we plaatsnemen en bijvoorbeeld alvast een broodje en wat salade bij the saladbar halen. Hoort er gewoon bij en kost niks. Drankjes - wij gingen voor een jug VB (Victorian Bitter) bier - zelf bij de bar halen. Intussen zagen wij hele families binnenkomen, met grote en hele kleine kinderen. Opa's en oma's, vrienden en buren en in ieder geval allemaal met elkaar bekend. Ook het bowlen ging gewoon door. Het was een gezellige drukte en het eten dat ons gebracht werd was opvallend goed. Zo genietend kwamen wij erop hoe het zou zijn om als tiener in Alice Springs op te groeien. Dan ben je dus zulke zaterdagavonden gewend, veel meer is er niet (denken wij). Kom je er ooit weg, dan zal het flink wennen zijn aan een vreemde wereld. Zo goed als je iedereen in Alice Springs kende, zal het wel nooit meer worden. Ga je bijvoorbeeld studeren, dan moet je echt ver weg. De 'dichtstbijzijnde' stad is Adelaïde, maar dat is wel zo'n 1500 km! In de weekenden naar huis wordt bijna onmogelijk, OV-jaarkaarten kennen ze er niet. Je zult snel de vertrouwde wereld van thuis moeten ontgroeien om je een beetje te kunnen aanpassen. Eenmaal weg, dan is terug naar huis ook geen optie meer. Want vind je er wel werk? Kun je er nog wennen?
Blijf je er wonen, dan zet je waarschijnlijk zelf de traditie voort en ga je mét je kinderen op zaterdagavond bowlen en samen eten. Je ontmoet er de anderen die ook in Alice Springs zijn gebleven. Zo af en toe is er iemand die het wél ergens anders gaat proberen. In een wereld die niet de jouwe is.
De wereld in Alice Springs lijkt voor de Australiërs in ieder geval nog heel veilig, de sfeer is gemoedelijk. Maar als je dan op straat komt, in het donker, zie je daar de Aborigenals die er óók wonen. Zij hebben niet de mogelijkheid om weg te gaan, zij komen ook niet in de club om te bowlen. Zij blijven er wonen, velen in armoede, noodgedwongen.

zondag 26 maart 2006

Van Mill naar Australië

Vandaag even de laatste blog uit Mill, vervolgens komen er minstens 3 uit Australië. Tenminste als ik het daar voor elkaar krijg om iets op deze weblog te zetten. De wonderen der techniek zijn wereldwijd te gebruiken, dus ook down under moet dat me gaan lukken.
Deze week ben ik al druk bezig geweest met de voorbereidingen voor onze reis die donderdag a.s. begint. Vanaf Schiphol vliegen we dan naar Kuala Lumpur en vervolgens na een overstap en 4 uur wachten naar Sydney. Daarna kunnen we de volgende dag vroeg naar Alice Springs en daar begint ons Australische avontuur.
Vanaf het White Gum Motel worden jullie de eerste week op de hoogte gehouden van ons wel en wee in The Middle of Nowhere. Want echt, behalve Alice Springs is er in de wijde omtrek geen bewoonde wereld te ontdekken. Wij zullen het zelf gaan zien.
Tot het zo ver is, moet er hier nog enig werk verzet worden. Zo wil bijvoorbeeld de belastinginspecteur graag dat wij voor vertrek onze aangiftes insturen, ligt mijn hele bureau nog vol achterstallige administratie en willen we graag schone was mee in de koffer. Gelukkig laten we het huis niet helemaal alleen achter en wordt er voor de dieren goed gezorgd tijdens onze afwezigheid. Maar dan moet er wel voldoende voer in huis zijn en bakvulling. Dan zijn er nog een aantal mensen die gemaild en/of gebeld moeten worden en hebben we nog een paar bezoekjes af te leggen. Allemaal heel leuk en gezellig, maar het past dan ook maar net in de tijd die we nog hebben.
Gelukkig hebben we heel veel tijd om uit te rusten in het vliegtuig. Volg onze avonturen op deze weblog en op http://gerenriky.waarbenjij.nu

zondag 19 maart 2006

Van Mill naar Antwerpen

Je zou het bijna doen, voor je ontbijt naar Antwerpen. Tenminste als je zeker weet dat je er net zo één geserveerd krijgt als in Het Singelhuis aan de Desguinlei. Als onderdeel van een groter cadeau verbleven wij daar dit weekend twee nachten. Bed & Breakfast bij Jef en Magda Hendrickx. In een statig pand nabij de Singel (eigenlijk de binnenring van Antwerpen) bieden deze twee gastvrije mensen kamers aan op niveau. Het hele huis is met stijl ingericht, hangt vol kunst en ademt een sfeer van rust. We werden ontvangen door Magda die ons het laatste nieuws op cultureel gebied in Antwerpen vertelde en daarbij een heerlijke Bordeaux schonk. Ook een persoonlijk accent werd in het gesprek niet vermeden en al heel snel voelden wij ons er thuis.
Natuurlijk kwamen wij niet alleen naar Antwerpen om te genieten van dit prachtige huis, wij hadden ook andere dingen te doen. Daarin konden wij volledig onze eigen gang gaan, want behalve voor het welkomstdrankje werden wij in het geheel niet lastiggevallen. Nadat we ons geïnstalleerd hadden in onze riante kamer, gingen wij dan ook met lijn 2 naar het Centrum.
De volgende ochtend werden wij wel weer heel persoonlijk ontvangen aan de ontbijttafel, die rijkelijk voorzien was van allerlei lekkers. Vers geperst sap, warme broodjes, veel keus in beleg, vers fruit en nog veel meer. Maar het goede bij dit ontbijt was het gesprek! Hier leerden we ook Jef kennen, die een onderhoudend verteller bleek met een brede belangstelling. Wij hoorden allerlei verhalen van hem over Antwerpen en Vlaanderen in het algemeen. Er werden veel vergelijkingen getrokken tussen Nederland en België en er werden vriendelijke discussies gevoerd. Ook de andere gasten schoven aan en het gesprek kabbelde genoeglijk voort. Voor Jef en Magda duidelijk de aangename momenten van het uitbaten van een B & B, voor de gasten een verrassend begin van de dag.
Ook het ontbijt op onze tweede ochtend was net zo plezant, met een terugblik op onze avonturen van de eerste dag en een goed gesprek over politiek. Er zijn ergere manieren om een zondagmorgen mee te beginnen. Veel langer dan we van plan waren, maar niet zonder plezier, bleven we dan ook weer aan de ontbijttafel zitten.
Het is niet onze gewoonte om meer dan één keer naar hetzelfde adres te gaan als we ergens logeren, maar van dit adres weet ik dat nog niet zo zeker. In ieder geval zullen we het aan iedereen die onderdak op niveau zoekt in Antwerpen aanbevelen. Het was óns in ieder geval een genoegen!

Reacties:
fran 19-03-2006 16:17
Mooi verhaal
op een mooie plek
met bijzondere mensen

Martin Arts 28-03-2006 15:16
DIT ZIJN MOOIE VERHALEN.
DIT IS DE EERSTE KEER DAT IK VIA DE PC DEZE INFORMATIE TE ZIEN KRIJG.Mogelijk schrijf ik ook nog eens een verhaaltje.
groeten uit Spanje.

zondag 12 maart 2006

Wicked Honey in Cafe Geert

Het uitgaansleven in Mill was tot gisteravond voor ons onbetreden gebied. Maar eindelijk kwam het er toch van en het is ons goed bevallen. Het idee om in Mill uit te gaan kwam niet geheel spontaan, er was wel een flinke aanleiding en een duw in de rug voor nodig. De zoon van vrienden van ons zou met zijn band in Café Geert optreden en wij gingen kijken en vooral luisteren. Om half 10 wandelden we naar hoek Stationsstraat/Spoorstraat, het was erg stil op straat. En dat op zaterdagavond in het bruisende centrum van Mill. We hoopten dus maar dat het bij Café Geert wel een beetje druk zou zijn. Bij binnenkomst viel ons als eerste de rustige sfeer op, het was ook nog erg vroeg. Maar het zag er allemaal wel gezellig uit. De band was nog niet begonnen, was nog met het afsluiten van hun maaltijd bezig, zodat we vooraf al even met de zoon van onze vrienden konden praten. Daarna hadden we nog volop keus in het bepalen van een goede plek om het geheel te volgen.
Allengs werd het drukker en de zaak liep langzaam vol. Een enkel bekend gezicht, maar de meesten waren voor ons geheel onbekenden. Aanvankelijk hoorden we bij de oudste bezoekers, maar ook dat trok aardig bij. Tegen de tijd dat de band begon, was het publiek aardig gemeleerd wat leeftijd betrof. De vaste gasten zaten op hun eigen plekje aan de bar, daaromheen zat en stond het helemaal vol. De band, die alleen eigen nummers speelt, zette stevig in en het was meteen goed. Er werd geluisterd, gelachen, gepraat (hard, anders verstond je elkaar niet) en gedronken. De muziek bepaalde de sfeer.
Na de eerste set werd de live muziek tijdelijk vervangen door het prachtige muzieksysteem achter de bar. Een beetje minder hard, zodat je weer even kon bijkletsen of meeluisteren naar de gesprekken om je heen. De zoon van onze vrienden kwam ook nog even langs om te horen of we het leuk vonden. We hebben er lekker eentje op gedronken, op ons bezoek aan Café Geert. We hebben ook geklonken op de moeder van het bandlid, zij was gisteren jarig en wij vierden dat in Mill. Zo was dat afgesproken met elkaar; de aanleiding voor ons bezoek aan Café Geert was Wicked Honey en de duw in de rug was de verjaardag van onze vriendin. Zij kon niet naar het optreden van haar zoon en hij kon niet naar haar verjaardag. Dus waren wij daar om met hem het glas te heffen!

zondag 5 maart 2006

Gemeenteraadsverkiezingen

Dinsdag gaan we stemmen, onze mening telt. Als redelijk nieuwe inwoner van Mill, is het niet eenvoudig om te bepalen welke partij onze stem verdient. We kunnen kiezen uit 5 lijsten, waarvan slechts 2 landelijke partijen zijn. Als je nog bezig bent met het gewend raken om inwoner van Mill te zijn, vallen de Vierkernen Partij en de Dorpslijst Langenboom dan ook meteen af. De Vierkernen Partij is daarvoor naar mijn idee te breed, maar tegelijkertijd niet algemeen genoeg en de Dorpslijst Langenboom is weer te beperkt. Aan de problematiek van Langenboom kom ik voorlopig echt nog niet toe!
Blijven over het CDA, Algemeen Belang 90 en de Partij van de Arbeid. Daarbij valt het CDA voor mij meteen af, daar heb ik nog nooit op gestemd en zal dat ook bij de gemeenteraadsverkiezingen zeker niet doen. Teveel verschil van opvattingen tussen het CDA en mijzelf. Dus ben ik gaan vergelijken tussen AB'90 en de PvdA. Dat kon helaas alleen maar op lokaal niveau, maar dat bleek al snel genoeg. Wat jammer dat AB'90 zulke rare ideeën heeft over "verbeteringen" in Mill. Wie zit er in hemelsnaam te wachten op een appartementencomplex in de Stationsstraat of geheel vernieuwde winkels op de plaats van Schipperheijn of Verbeeten. Daarmee los je de leegloop in de rest van het centrum niet op. Waarom meteen zo "groot" aanpakken, laat Mill alsjeblieft een dorp blijven. Maar doe dan wel wat aan het dichtgeklinkerde centrum en de chaos van auto's die blijkbaar overal mogen staan. Maak eens een "promo" van een mooi nieuw dorpsplein op de plaats waar nu alleen maar auto's staan! Genoeg gepraat... en dan nu aan de slag.
Ook het onderwijs komt er bij AB'90 bekaaid af en toevallig vind ik dat wel een heel belangrijk programmapunt om mijn mening aan te toetsen. Inhoudelijk kan ik er niet veel uithalen. Dat De Kameleon toe is aan een nieuw gebouw zal niemand betwisten, dat zou in deze verkiezingstijd ook niet slim zijn! Maar wat vindt AB'90 eigenlijk van het idee Brede School? Staan ze ook voor Openbaar Onderwijs? Ik kan het niet vinden. Met 25 jaar ervaring in het openbaar onderwijs vind ik dat een punt waarover ik wel het standpunt van de door mij gekozen partij wil kennen. Blijft dus eigenlijk niet veel meer over dan ook voor de lokale politiek op een landelijke partij te stemmen. Daarbij komt dat ik het programma van de PvdA afdeling Mill helemaal zo gek niet vind. Met de nadruk op Zorg en Vertrouwen, maar zeker ook veel ruimte voor samenwerking. Op welk gebied dan ook. Op mijn stem kunnen ze rekenen!

zondag 26 februari 2006

Carnaval

De Foekepot bestaat 44 jaar en dat wordt gevierd. Zojuist is de carnavalsoptocht door Mill getrokken en je kon er níet omheen. Het Millse jeugdcarnaval viert hoogtij en zo te zien deden er ook veel leden van het eerste uur aan de optocht mee! Ruim een half uur kijkgenot en natuurlijk veel lawaai, dat hoort erbij. Vandaag wil ik er niet teveel woorden aan vuil maken, maar in plaats daarvan enkele foto's van de optocht plaatsen. Van alles wat, maar vooral veel foekepot. En verwacht nu geen rommelpotterij, want Foekepot is hier in Mill de naam van het jeugdcarnaval. Dat doen ze hier goed, van jongsaf aan wordt de jeugd hier opgevoed met carnaval. En door ze een speciale afdeling te geven, houd je ze in ieder geval van de straat. Behalve tijdens de optocht natuurlijk, dan komen ze allemaal in vol ornaat naar buiten! Alaaf.
foto foto
foto foto
foto foto
foto foto

zondag 19 februari 2006

Het regende bij ons in Mill

Alhoewel de week veelbelovend begon, was de tweede helft miserabel nat. Konden we een paar weken geleden nog prachtige plaatjes vastleggen van besneeuwde en berijpte takken, nu was alles grijs en grauw. Was het eerst nog een feest om 's ochtends met de hond een frisse neus te halen en te genieten van Mill op zijn mooist, nu was het snel doorlopen met de paraplu stevig vasthoudend tegen de wind en maar hopen dat de hond een beetje mee wilde lopen.
Wij hadden extra last van al dat vocht, onze dakgoot van het achterhuis loopt niet helemaal goed af. Bij iedere flinke regenbui kan het water niet naar de regenpijp, maar verzamelt zich op de hoek van ons huis. Daar gaat het dan uiteindelijk overheen, maar helaas niet aan de goede kant. Het water loopt tussen dakgoot en pannenrand en sijpelt ongestoord naar binnen. Nou is dat in dat stuk van het achterhuis niet echt een ramp, het gaat hier om de buitenste hoek van de berging. Maar voor de conditie van de muur is het desastreus, er komt teveel vocht in de muur en dat is niet goed voor een huis. Zeker niet voor een huis dat al zo oud is als dat van ons.
Iedere keer als er veel regen wordt voorspeld, weten wij al hoe laat het is. Wij houden rekening met inpandige buien en nemen onze maatregelen. Vandaag hebben we de goot maar weer eens schoongemaakt, dat geeft ook weer even uitstel van definitieve oplossingen. Maar, u raadt het al, we moeten echt iets gaan ondernemen om dit leed de wereld - en in ieder geval ons huis - uit te helpen. Er zal een extra regenpijp bij moeten komen, geplaatst vanaf het laagste punt van de dakgoot gerekend. Dat is geen hele grote klus, maar het moet wel gebeuren. Aan onze "to do-lijst" komt voorlopig nog geen einde voor zo ver het ons huis betreft. Maar dat hoeft ook niet, het wordt er steeds een beetje mooier en beter van!

zondag 12 februari 2006

Op de markt in Mill

fotoWij wonen nu precies een jaar in Mill en het is al gelukt om ons enkele echte Millse gewoontes eigen te maken. Dan heb ik het wel over onze eigen Millse gewoontes, want daar gaat het eigenlijk meer om dan die van Mill in het algemeen. De meest bijzondere gewoonte, waarvan ik ook erg geniet, is ontstaan uit de vriendelijkheid van de groenteboer (eigenlijk zijn dochter) op de markt. Iedere week ga ik, als het even kan, naar de markt voor mijn portie groente en fruit. Dat is meestal een hele tas vol, want in de supermarkt vind ik de appels en sinaasappels niet altijd even goed van kwaliteit. Sinds ik ze op de markt haal, hoef ik eigenlijk nooit meer iets weg te gooien. Bovendien is het leuk om op woensdagochtend even over de markt te wandelen. Behalve bij de groentekraam doe ik ook nog wel eens mijn voordeel bij de bakker (Jaan de Graaf, al bekend bij ons van de markt in Nieuwegein), de visboer en heel soms koop ik er zelfs leuke kleren! Maar de groentekraam zal ik geen week overslaan. Zelfs niet als ik moet werken! En dat is nou precies waar dit stukje eigenlijk over gaat: een nieuwe gewoonte.
Het komt niet zo heel vaak voor dat ik op woensdag moet werken, maar soms word ik op een van de Millse basisscholen verwacht. Dan ga ik 's ochtends voor school mét tas en briefje de hond uitlaten en op de terugweg, zo ongeveer om 8 uur, ga ik dan al bij "mijn" groentekraam langs. Soms heb ik het de week daarvoor al kunnen vertellen, soms is het niet afgesproken. Maar daar doen ze nooit moeilijk over, ik geef mijn briefje en mijn tas af en ga werken. Als ik daarna om kwart voor 1 de markt op kom lopen, dan verwonder ik mij er steeds weer over dat bijna alles al leeg is. Behalve op de plek waar ik mijn groentekraam weet, daar zijn ze dan bijna klaar met opruimen en staat mijn tas gevuld op me te wachten. Het is zelfs een keer gebeurd dat ze al helemaal klaar waren en in de auto hebben gewacht tot ik er was. Dat vind ik wel zó geweldig, dat is nou nog eens échte service. Ik zal dan ook niet meer zo gauw naar een andere groentekraam gaan of mijn boodschappen op dat gebied in de supermarkt doen. Ze hebben me hélemaal als klant: Jos van de Ven en zijn familie. Heel erg bedankt!

zondag 5 februari 2006

Brievenbussenleed

fotoOnze brievenbus is eigenlijk net te klein. Dat vindt de krantenjongen in ieder geval ook, tenminste op zaterdag. De doordeweekse kranten passen er net door, maar op zaterdag kost dat teveel moeite en wordt de krant op Amerikaanse wijze voor de deur op de grond gedeponeerd! Dat geeft niks, want we hebben een klein portaaltje, dus de krant ligt droog. Maar helemaal lekker voelt dat niet, want een weekend weg wordt daarmee al moeilijker. Als je krant buiten blijft liggen, zal er dus wel niemand thuis zijn. Nou is het in Mill heel veilig wonen, maar ermee adverteren dat er niemand is, hoeft nou ook weer niet. De postbode heeft ons eerder al eens met een briefje laten weten dat onze brievenbus te klein is voor de gangbare post. Het ging in dit geval om de Gouden Gids, die eigenlijk gewoon door de bus moet kunnen. Op het postkantoor hebben ze ook een mal waaraan je af kunt meten of een pakje onder de brievenbussenpost valt, die is inderdaad stukken groter dan onze brievenbus. Vorige week belde de postbode zelfs aan om over onze brievenbus te overleggen! En eigenlijk heeft ze wel gelijk, ons brievenbusje is niet meer van deze tijd!
Vandaag hebben we het opgelost met een grote, aan de huidige normen beantwoordende brievenbus. Een gek woord eigenlijk voor een gat in de deur met een roestvrijstalen klepje ervoor. Niks bus, de post zal gewoon op de mat vallen! De postbode kan haar "bijna-pakjes" nu gewoon kwijt zonder aan te bellen. Daar is ze vast heel blij mee. En nu maar hopen dat de krantenjongen het weet te waarderen. Dat hij onze zaterdagkrant voortaan áchter de deur op de grond gooit in plaats van ervoor. Via de nieuwe brievenbus graag!