Je zou het bijna doen, voor je ontbijt naar Antwerpen. Tenminste als je zeker weet dat je er net zo één geserveerd krijgt als in Het Singelhuis aan de Desguinlei. Als onderdeel van een groter cadeau verbleven wij daar dit weekend twee nachten. Bed & Breakfast bij Jef en Magda Hendrickx. In een statig pand nabij de Singel (eigenlijk de binnenring van Antwerpen) bieden deze twee gastvrije mensen kamers aan op niveau. Het hele huis is met stijl ingericht, hangt vol kunst en ademt een sfeer van rust. We werden ontvangen door Magda die ons het laatste nieuws op cultureel gebied in Antwerpen vertelde en daarbij een heerlijke Bordeaux schonk. Ook een persoonlijk accent werd in het gesprek niet vermeden en al heel snel voelden wij ons er thuis.Natuurlijk kwamen wij niet alleen naar Antwerpen om te genieten van dit prachtige huis, wij hadden ook andere dingen te doen. Daarin konden wij volledig onze eigen gang gaan, want behalve voor het welkomstdrankje werden wij in het geheel niet lastiggevallen. Nadat we ons geïnstalleerd hadden in onze riante kamer, gingen wij dan ook met lijn 2 naar het Centrum.
De volgende ochtend werden wij wel weer heel persoonlijk ontvangen aan de ontbijttafel, die rijkelijk voorzien was van allerlei lekkers. Vers geperst sap, warme broodjes, veel keus in beleg, vers fruit en nog veel meer. Maar het goede bij dit ontbijt was het gesprek! Hier leerden we ook Jef kennen, die een onderhoudend verteller bleek met een brede belangstelling. Wij hoorden allerlei verhalen van hem over Antwerpen en Vlaanderen in het algemeen. Er werden veel vergelijkingen getrokken tussen Nederland en België en er werden vriendelijke discussies gevoerd. Ook de andere gasten schoven aan en het gesprek kabbelde genoeglijk voort. Voor Jef en Magda duidelijk de aangename momenten van het uitbaten van een B & B, voor de gasten een verrassend begin van de dag.
Ook het ontbijt op onze tweede ochtend was net zo plezant, met een terugblik op onze avonturen van de eerste dag en een goed gesprek over politiek. Er zijn ergere manieren om een zondagmorgen mee te beginnen. Veel langer dan we van plan waren, maar niet zonder plezier, bleven we dan ook weer aan de ontbijttafel zitten.
Het is niet onze gewoonte om meer dan één keer naar hetzelfde adres te gaan als we ergens logeren, maar van dit adres weet ik dat nog niet zo zeker. In ieder geval zullen we het aan iedereen die onderdak op niveau zoekt in Antwerpen aanbevelen. Het was óns in ieder geval een genoegen!
Reacties:
fran 19-03-2006 16:17 Martin Arts 28-03-2006 15:16
DIT ZIJN MOOIE VERHALEN.
DIT IS DE EERSTE KEER DAT IK VIA DE PC DEZE INFORMATIE TE ZIEN KRIJG.Mogelijk schrijf ik ook nog eens een verhaaltje.
groeten uit Spanje.
DIT IS DE EERSTE KEER DAT IK VIA DE PC DEZE INFORMATIE TE ZIEN KRIJG.Mogelijk schrijf ik ook nog eens een verhaaltje.
groeten uit Spanje.





Alhoewel de week veelbelovend begon, was de tweede helft miserabel nat. Konden we een paar weken geleden nog prachtige plaatjes vastleggen van besneeuwde en berijpte takken, nu was alles grijs en grauw. Was het eerst nog een feest om 's ochtends met de hond een frisse neus te halen en te genieten van Mill op zijn mooist, nu was het snel doorlopen met de paraplu stevig vasthoudend tegen de wind en maar hopen dat de hond een beetje mee wilde lopen.
Wij wonen nu precies een jaar in Mill en het is al gelukt om ons enkele echte Millse gewoontes eigen te maken. Dan heb ik het wel over onze eigen Millse gewoontes, want daar gaat het eigenlijk meer om dan die van Mill in het algemeen. De meest bijzondere gewoonte, waarvan ik ook erg geniet, is ontstaan uit de vriendelijkheid van de groenteboer (eigenlijk zijn dochter) op de markt. Iedere week ga ik, als het even kan, naar de markt voor mijn portie groente en fruit. Dat is meestal een hele tas vol, want in de supermarkt vind ik de appels en sinaasappels niet altijd even goed van kwaliteit. Sinds ik ze op de markt haal, hoef ik eigenlijk nooit meer iets weg te gooien. Bovendien is het leuk om op woensdagochtend even over de markt te wandelen. Behalve bij de groentekraam doe ik ook nog wel eens mijn voordeel bij de bakker (Jaan de Graaf, al bekend bij ons van de markt in Nieuwegein), de visboer en heel soms koop ik er zelfs leuke kleren! Maar de groentekraam zal ik geen week overslaan. Zelfs niet als ik moet werken! En dat is nou precies waar dit stukje eigenlijk over gaat: een nieuwe gewoonte.
Onze brievenbus is eigenlijk net te klein. Dat vindt de krantenjongen in ieder geval ook, tenminste op zaterdag. De doordeweekse kranten passen er net door, maar op zaterdag kost dat teveel moeite en wordt de krant op Amerikaanse wijze voor de deur op de grond gedeponeerd! Dat geeft niks, want we hebben een klein portaaltje, dus de krant ligt droog. Maar helemaal lekker voelt dat niet, want een weekend weg wordt daarmee al moeilijker. Als je krant buiten blijft liggen, zal er dus wel niemand thuis zijn. Nou is het in Mill heel veilig wonen, maar ermee adverteren dat er niemand is, hoeft nou ook weer niet. De postbode heeft ons eerder al eens met een briefje laten weten dat onze brievenbus te klein is voor de gangbare post. Het ging in dit geval om de Gouden Gids, die eigenlijk gewoon door de bus moet kunnen. Op het postkantoor hebben ze ook een mal waaraan je af kunt meten of een pakje onder de brievenbussenpost valt, die is inderdaad stukken groter dan onze brievenbus. Vorige week belde de postbode zelfs aan om over onze brievenbus te overleggen! En eigenlijk heeft ze wel gelijk, ons brievenbusje is niet meer van deze tijd!
Als vliegende keep op een basisschool voel ik me soms een echte kameleon! Zoals afgelopen week ook weer bleek, moet je wel weten wat aanpassen is om invaljuf te kunnen zijn. Op maandag begon ik in groep 1, een uitgedund klasje kleuters waar het erg goed toeven was. Kring, werken en eten en drinken, ik draai er mijn hand niet meer voor om. De eigen juf komt weer terug, dus snel naar de volgende klas: groep 3 die net met het einde van het speelkwartier bezig is. Even lekker een frisse neus halen om vervolgens naar de andere groep 3 over te stappen voor een gezellige schrijfles. Buik naar links, omhoog tot de lijn, over het zelfde lijntje terug en een haakje: zo schrijf je de a. Op het bord, in de lucht en natuurlijk in je schrift. O jee, dan is het alweer tijd voor de volgende groep, alweer jongste kleuters. Zij zijn ook lekker buiten aan het spelen, dus weer de kou in en daarna met de hele meute naar binnen. Jassen aanhouden, behalve natuurlijk als je over moet blijven. Tas zoeken, beker en broodtrommel erin en nog even in de kring. Tijd voor een prentenboek, dat is altijd leuk.
Binnen 4 uur vanuit je huis midden in Parijs, ideaal als je er even een weekend uit wilt. Met de Thalys vanaf Brussel ben je er in minder dan anderhalf uur. Het traject dat de Thalys vóór Brussel aflegt, is minder interessant omdat daar nog niet op maximale snelheid gereden kan worden. Eigenlijk kun je tot Brussel net zo goed met een normale sneltrein gaan. Dat doen wij dan ook altijd, we gaan tot Antwerpen of tot Mechelen met de auto, parkeren daar ergens dicht bij een station en nemen de eerste trein naar Bruxelles Midi. Vanaf daar hebben we dan plaatsen gereserveerd in de Thalys en zoeven naar hartje Parijs. Ideaal.
Nu het nieuwe jaar alweer een halve maand oud is, is in Mill alles weer gewoon zoals het altijd was. De feestverlichting werd zelfs al vóór Driekoningen weggehaald, gelukkig bleef de kerstboom en de stal bij de kerk staan tot na 6 januari. Wat ik wel gemist heb, zijn de driekoningenzangertjes. Ik dacht en hoopte eigenlijk, als geboren Brabantse die daar ook haar kindertijd doorbracht, dat die traditie hier nog wel zou bestaan. Met de drie koningen de huizen langs en het "Wij komen tezamen..." zingen, of het populairdere "Wij zijn de Drie Koningen met hun ster...", of "Driekoningen, Driekoningen, geef mij 'nen nieuwen hoed...", alles onder begeleiding van een volwassene natuurlijk. Ik heb geen koning gezien of gehoord op 6 januari.
op een mooie plek
met bijzondere mensen