zondag 26 februari 2006

Carnaval

De Foekepot bestaat 44 jaar en dat wordt gevierd. Zojuist is de carnavalsoptocht door Mill getrokken en je kon er níet omheen. Het Millse jeugdcarnaval viert hoogtij en zo te zien deden er ook veel leden van het eerste uur aan de optocht mee! Ruim een half uur kijkgenot en natuurlijk veel lawaai, dat hoort erbij. Vandaag wil ik er niet teveel woorden aan vuil maken, maar in plaats daarvan enkele foto's van de optocht plaatsen. Van alles wat, maar vooral veel foekepot. En verwacht nu geen rommelpotterij, want Foekepot is hier in Mill de naam van het jeugdcarnaval. Dat doen ze hier goed, van jongsaf aan wordt de jeugd hier opgevoed met carnaval. En door ze een speciale afdeling te geven, houd je ze in ieder geval van de straat. Behalve tijdens de optocht natuurlijk, dan komen ze allemaal in vol ornaat naar buiten! Alaaf.
foto foto
foto foto
foto foto
foto foto

zondag 19 februari 2006

Het regende bij ons in Mill

Alhoewel de week veelbelovend begon, was de tweede helft miserabel nat. Konden we een paar weken geleden nog prachtige plaatjes vastleggen van besneeuwde en berijpte takken, nu was alles grijs en grauw. Was het eerst nog een feest om 's ochtends met de hond een frisse neus te halen en te genieten van Mill op zijn mooist, nu was het snel doorlopen met de paraplu stevig vasthoudend tegen de wind en maar hopen dat de hond een beetje mee wilde lopen.
Wij hadden extra last van al dat vocht, onze dakgoot van het achterhuis loopt niet helemaal goed af. Bij iedere flinke regenbui kan het water niet naar de regenpijp, maar verzamelt zich op de hoek van ons huis. Daar gaat het dan uiteindelijk overheen, maar helaas niet aan de goede kant. Het water loopt tussen dakgoot en pannenrand en sijpelt ongestoord naar binnen. Nou is dat in dat stuk van het achterhuis niet echt een ramp, het gaat hier om de buitenste hoek van de berging. Maar voor de conditie van de muur is het desastreus, er komt teveel vocht in de muur en dat is niet goed voor een huis. Zeker niet voor een huis dat al zo oud is als dat van ons.
Iedere keer als er veel regen wordt voorspeld, weten wij al hoe laat het is. Wij houden rekening met inpandige buien en nemen onze maatregelen. Vandaag hebben we de goot maar weer eens schoongemaakt, dat geeft ook weer even uitstel van definitieve oplossingen. Maar, u raadt het al, we moeten echt iets gaan ondernemen om dit leed de wereld - en in ieder geval ons huis - uit te helpen. Er zal een extra regenpijp bij moeten komen, geplaatst vanaf het laagste punt van de dakgoot gerekend. Dat is geen hele grote klus, maar het moet wel gebeuren. Aan onze "to do-lijst" komt voorlopig nog geen einde voor zo ver het ons huis betreft. Maar dat hoeft ook niet, het wordt er steeds een beetje mooier en beter van!

zondag 12 februari 2006

Op de markt in Mill

fotoWij wonen nu precies een jaar in Mill en het is al gelukt om ons enkele echte Millse gewoontes eigen te maken. Dan heb ik het wel over onze eigen Millse gewoontes, want daar gaat het eigenlijk meer om dan die van Mill in het algemeen. De meest bijzondere gewoonte, waarvan ik ook erg geniet, is ontstaan uit de vriendelijkheid van de groenteboer (eigenlijk zijn dochter) op de markt. Iedere week ga ik, als het even kan, naar de markt voor mijn portie groente en fruit. Dat is meestal een hele tas vol, want in de supermarkt vind ik de appels en sinaasappels niet altijd even goed van kwaliteit. Sinds ik ze op de markt haal, hoef ik eigenlijk nooit meer iets weg te gooien. Bovendien is het leuk om op woensdagochtend even over de markt te wandelen. Behalve bij de groentekraam doe ik ook nog wel eens mijn voordeel bij de bakker (Jaan de Graaf, al bekend bij ons van de markt in Nieuwegein), de visboer en heel soms koop ik er zelfs leuke kleren! Maar de groentekraam zal ik geen week overslaan. Zelfs niet als ik moet werken! En dat is nou precies waar dit stukje eigenlijk over gaat: een nieuwe gewoonte.
Het komt niet zo heel vaak voor dat ik op woensdag moet werken, maar soms word ik op een van de Millse basisscholen verwacht. Dan ga ik 's ochtends voor school mét tas en briefje de hond uitlaten en op de terugweg, zo ongeveer om 8 uur, ga ik dan al bij "mijn" groentekraam langs. Soms heb ik het de week daarvoor al kunnen vertellen, soms is het niet afgesproken. Maar daar doen ze nooit moeilijk over, ik geef mijn briefje en mijn tas af en ga werken. Als ik daarna om kwart voor 1 de markt op kom lopen, dan verwonder ik mij er steeds weer over dat bijna alles al leeg is. Behalve op de plek waar ik mijn groentekraam weet, daar zijn ze dan bijna klaar met opruimen en staat mijn tas gevuld op me te wachten. Het is zelfs een keer gebeurd dat ze al helemaal klaar waren en in de auto hebben gewacht tot ik er was. Dat vind ik wel zó geweldig, dat is nou nog eens échte service. Ik zal dan ook niet meer zo gauw naar een andere groentekraam gaan of mijn boodschappen op dat gebied in de supermarkt doen. Ze hebben me hélemaal als klant: Jos van de Ven en zijn familie. Heel erg bedankt!

zondag 5 februari 2006

Brievenbussenleed

fotoOnze brievenbus is eigenlijk net te klein. Dat vindt de krantenjongen in ieder geval ook, tenminste op zaterdag. De doordeweekse kranten passen er net door, maar op zaterdag kost dat teveel moeite en wordt de krant op Amerikaanse wijze voor de deur op de grond gedeponeerd! Dat geeft niks, want we hebben een klein portaaltje, dus de krant ligt droog. Maar helemaal lekker voelt dat niet, want een weekend weg wordt daarmee al moeilijker. Als je krant buiten blijft liggen, zal er dus wel niemand thuis zijn. Nou is het in Mill heel veilig wonen, maar ermee adverteren dat er niemand is, hoeft nou ook weer niet. De postbode heeft ons eerder al eens met een briefje laten weten dat onze brievenbus te klein is voor de gangbare post. Het ging in dit geval om de Gouden Gids, die eigenlijk gewoon door de bus moet kunnen. Op het postkantoor hebben ze ook een mal waaraan je af kunt meten of een pakje onder de brievenbussenpost valt, die is inderdaad stukken groter dan onze brievenbus. Vorige week belde de postbode zelfs aan om over onze brievenbus te overleggen! En eigenlijk heeft ze wel gelijk, ons brievenbusje is niet meer van deze tijd!
Vandaag hebben we het opgelost met een grote, aan de huidige normen beantwoordende brievenbus. Een gek woord eigenlijk voor een gat in de deur met een roestvrijstalen klepje ervoor. Niks bus, de post zal gewoon op de mat vallen! De postbode kan haar "bijna-pakjes" nu gewoon kwijt zonder aan te bellen. Daar is ze vast heel blij mee. En nu maar hopen dat de krantenjongen het weet te waarderen. Dat hij onze zaterdagkrant voortaan áchter de deur op de grond gooit in plaats van ervoor. Via de nieuwe brievenbus graag!

zondag 29 januari 2006

Een echte kameleon

fotoAls vliegende keep op een basisschool voel ik me soms een echte kameleon! Zoals afgelopen week ook weer bleek, moet je wel weten wat aanpassen is om invaljuf te kunnen zijn. Op maandag begon ik in groep 1, een uitgedund klasje kleuters waar het erg goed toeven was. Kring, werken en eten en drinken, ik draai er mijn hand niet meer voor om. De eigen juf komt weer terug, dus snel naar de volgende klas: groep 3 die net met het einde van het speelkwartier bezig is. Even lekker een frisse neus halen om vervolgens naar de andere groep 3 over te stappen voor een gezellige schrijfles. Buik naar links, omhoog tot de lijn, over het zelfde lijntje terug en een haakje: zo schrijf je de a. Op het bord, in de lucht en natuurlijk in je schrift. O jee, dan is het alweer tijd voor de volgende groep, alweer jongste kleuters. Zij zijn ook lekker buiten aan het spelen, dus weer de kou in en daarna met de hele meute naar binnen. Jassen aanhouden, behalve natuurlijk als je over moet blijven. Tas zoeken, beker en broodtrommel erin en nog even in de kring. Tijd voor een prentenboek, dat is altijd leuk.
Dan is het opeens "tussen de middag" geworden en ga ik snel thuis de hond uitlaten en zelf een boterhammetje eten. Het is lekker weer, dus lekker op mijn gemak op de fiets weer terug naar school. Daar wacht groep 6, tenminste dat stond op mijn "rooster". Maar nee, eerst nog even groep 1 want de juf is nog niet klaar met het overleg. Verder dus met het prentenboek van vanochtend, gezellig in de kring. Ook maar meteen even de kleuren oefenen, dat kan nooit kwaad. De rest van de middag is betrekkelijk rustig, samen met groep 6 ga ik me verdiepen in het tekenen van "gevoel". Eerst maar eens flink inleiden met een lijnentekening op het bord. Hoekige en spitse lijnen, welk gevoel past hierbij? Beeld het eens uit, hoe teken je dat? Een moeilijk onderwerp voor groep 6, maar enthousiast denken ze met mij mee. Uiteindelijk worden ze van tekenen net zo moe als van rekenen en kunnen we wat ontspannen. Daar is de juf alweer. En deze kameleon? Die heeft het voor vandaag wel gezien en gaat graag naar huis. Dinsdag weer een dag vol afwisseling, toen waren groep 6, groep 4, groep 7, groep 8 en groep 5 aan de beurt. Niks afwisselender dan vliegende keep op een basisschool te zijn!

maandag 23 januari 2006

Mill - Parijs - Mill

fotoBinnen 4 uur vanuit je huis midden in Parijs, ideaal als je er even een weekend uit wilt. Met de Thalys vanaf Brussel ben je er in minder dan anderhalf uur. Het traject dat de Thalys vóór Brussel aflegt, is minder interessant omdat daar nog niet op maximale snelheid gereden kan worden. Eigenlijk kun je tot Brussel net zo goed met een normale sneltrein gaan. Dat doen wij dan ook altijd, we gaan tot Antwerpen of tot Mechelen met de auto, parkeren daar ergens dicht bij een station en nemen de eerste trein naar Bruxelles Midi. Vanaf daar hebben we dan plaatsen gereserveerd in de Thalys en zoeven naar hartje Parijs. Ideaal.
In Parijs is je vervoer altijd goed geregeld, met de metro kom je echt overal. Als regelmatige Parijsbezoekers weten wij inmiddels ook van wanten als het om de juiste overstappen en de kortste routes onder de grond gaat. Ook de hele grote metrostations zoals Chatelet of République hebben voor ons niet zo veel geheimen meer. Het blijft gewoon leuk om je zo snel te verplaatsen en heel ergens anders weer boven de grond te komen.
Gelukkig hadden we afgelopen weekend ook redelijk weer in Parijs en konden hele stukken boven de grond lopend afleggen. Zo ontdekten we toch weer straatjes die we nog niet kenden, ook al maken we er al jaren een gewoonte van om minstens één maar liever twee keer per jaar Parijs te bezoeken. Soms is het even puzzelen als je een speciaal gangetje zoekt, zoals bijvoorbeeld de Passage Molière. Ook overkomt het ons nog wel eens dat we de verkeerde richting uitlopen als we boven de grond komen en dan lichtelijk gedesoriënteerd op de kaart de juiste route moeten opzoeken. Maar waar we ook bovenkomen in Parijs, door onze jarenlange ervaring weten we uiteindelijk altijd weer waar we ons bevinden.
Vaste adresjes hebben we ook: zo lunchen we steevast een keer bij le Bonaparte aan de Place Saint Germain des Prés en bezoeken we minstens één expositie in Centre Pompidou. Deze keer was dat de Big Bang, een overzichtstentoonstelling over opbouw en verval in de 20ste eeuw. Véél grote namen en bekende werken, ook van Nederlandse kunstenaars zoals Piet Mondriaan, Gerrit Rietveld en Kees van Dongen. Maar ook Picasso en Andy Warhol: zeker de moeite van een bezoek waard!

zondag 15 januari 2006

Bij ons in Mill

fotoNu het nieuwe jaar alweer een halve maand oud is, is in Mill alles weer gewoon zoals het altijd was. De feestverlichting werd zelfs al vóór Driekoningen weggehaald, gelukkig bleef de kerstboom en de stal bij de kerk staan tot na 6 januari. Wat ik wel gemist heb, zijn de driekoningenzangertjes. Ik dacht en hoopte eigenlijk, als geboren Brabantse die daar ook haar kindertijd doorbracht, dat die traditie hier nog wel zou bestaan. Met de drie koningen de huizen langs en het "Wij komen tezamen..." zingen, of het populairdere "Wij zijn de Drie Koningen met hun ster...", of "Driekoningen, Driekoningen, geef mij 'nen nieuwen hoed...", alles onder begeleiding van een volwassene natuurlijk. Ik heb geen koning gezien of gehoord op 6 januari.
In het dorp waar ik geboren ben - in feite is dat Hét Dorp - liep mijn moeder vroeger altijd met zo'n groepje mee. Op de avond van 6 januari verzamelden veel kinderen en een aantal vrijwilligers zich in de plaatselijke sporthal. Daar werden de kinderen "omgetoverd" tot Caspar, Balthasar en Melchior, de drie wijzen uit het Oosten. Misschien werd er nog even geoefend op het te zingen lied, het koningskind dat de ster mocht dragen werd aangewezen en dan ging het "Driekoningenzingen", zoals het genoemd werd, van start. Daarmee werd dan meteen de kersttijd afgesloten en was ook de kerstvakantie zo goed als voorbij.
Waarom heb ik dit in Mill gemist? Zijn er niet genoeg vrijwilligers? Enthousiaste kinderen zijn er zeker te vinden , die kun je wel porren voor een avondje plezier. Want plezier hadden de "Driekoningen" die vroeger langs de deuren kwamen wel, lekker spannend in het donker aanbellen bij de huizen en met een snoepje weer verdergaan! In plaats van het goud, de wierook en mirre die de Drie Koningen vroeger naar het pasgeboren kindje Jezus brachten, haalden deze drie koningen iets lekkers voor zichzelf op. Als je het mij vraagt een traditie die geen kwaad kan, liever het Driekoningenzingen in ere houden dan het Amerikaanse Halloween overnemen waarbij ook kinderen langs de deuren komen voor snoep. Maar misschien wordt er in sommige gezinnen op 6 januari nog wel een driekoningenkoek gebakken: wie de boon treft, mag de hele dag Koning zijn en is dan even de baas over iedereen!

vrijdag 6 januari 2006

Faxtelefoon

fotoWij wonen nu bijna een jaar in de Stationsstraat in Mill. Vanaf dat we er een telefoonaansluiting kregen, worden we geplaagd door faxen. Het lijkt erop dat ons nummer, dat erg gemakkelijk te onthouden is en dat we daarom niet kwijt willen, een faxnummer was in zijn vorige leven. Hoeveel levens een telefoonnummer heeft, weet ik niet; dat van ons heeft er in ieder geval hiervoor één gehad. Een druk leven, want eigenlijk wordt er iedere dag wel naar ons gefaxt. Soms blijft het bij één keer, maar meestal gaat het tien tot twintig keer achter elkaar door. Dat is niet leuk, dat is ontzéttend vervelend.
Onze telefoon ziet er niet uit als een fax en heeft geen enkele functie van een fax, maar kan helaas wel faxoproepen ontvangen. Het blijkt om steeds dezelfde nummers te gaan, gelukkig kunnen we door nummerherkenning de faxen snel wegdrukken. Maar lastiger is het om bij thuiskomst de echte berichten op je antwoordapparaat terug te vinden tussen 20 faxpiepen in. Onze telefoon boven hebben we al beneden neergezet, want ook 's nachts gaat het gewoon door.
Op onze klachten bij KPN wordt niet gereageerd, ze kunnen er "niks aan doen". De enige oplossing is dat ze ons een ander nummer aanbieden, maar wie garandeert ons dat het niet weer een oud faxnummer is. Omdat de meeste faxen uit Engeland komen, hebben we ook om advies gevraagd bij British Telecom, zij verwijzen ons echter direct door naar de KPN. Lekker van het kastje naar de muur. Ze hebben wel gelijk, wij zijn klant van de KPN en niet van hun.
Onze pogingen om faxen te versturen naar de nummers die ons, waarschijnlijk geheel onbedoeld, "lastigvallen" mislukken altijd doordat de nummers continue in gesprek zijn. Het zal dus wel om commerciële faxen gaan zonder antwoordmogelijkheid, vergelijkbaar met de noreply mailadressen van spammers. Heel veel zoeken op het internet naar de nummers leverde - tot deze week - ook niks op. Maar eindelijk was er een nummer traceerbaar en kon ik gewoon bellen. Ik kwam uit bij een autobedrijf in Purmerend en hoorde dat ons telefoonnummer het oude faxnummer is van een voormalig garagebedrijf bij ons in de buurt. Daar ga ik nu maar eens mee bellen, misschien dat het einde van de plaagfaxen nu toch eindelijk in zicht is!

zondag 1 januari 2006

Verstrikt in de Omnipuzzel

fotoAl zeker meer dan 10 jaar doen wij mee aan de Omnipuzzel van het Eindhovens Dagblad. Toen wij daarmee begonnen, woonden we nog in de Randstad, maar waren ieder weekend in Brabant en voelden ons daar sterk mee verbonden. Vooral in de beginjaren dat wij meededen, was de Omnipuzzel ook nog erg Brabants. Zo was er een jaar dat we langs alle kerststallen in Zuidoost Brabant reden om de 10 afbeeldingen van kerststallen in de puzzel te herkennen. Een ander jaar reden we met hetzelfde doel langs heel veel oorlogsmonumenten. Mijn aandeel in de Omnipuzzel heeft zich meestal beperkt tot dit soort activiteiten, het ware opzoekwerk gebeurde - en gebeurt nog steeds - door mijn echtgenoot. De vakantie tussen Kerst en Oud en Nieuw gaat bij ons dan ook al jaren op aan bibliotheekbezoek en thuis "Googelen" achter de laptop.
Dit jaar zijn de vragen weer even pittig als gewoonlijk, maar mijn echtgenoot streeft dit jaar een plaats in de hoogste regionen na. Hij vindt dat we dat bijna verplicht zijn, nu we eindelijk weer in Brabant wonen. Met nog een paar dagen te gaan, zijn de meeste antwoorden ingevuld. Er is echter één vraag waarover we blijven tobben. Afgebeeld zijn 10 personen uit de vorige eeuw of nog vroeger, ze hebben allemaal met muziek te maken. Maar daar gaat de vraag niet over, ze hebben namelijk ook allemaal hun das(je) op een bepaalde manier gestrikt. De vraag bestaat uit het combineren van klinkende namen voor dasknopen (zoals bijvoorbeeld Verdi of St. Andrew, Boobs of Bonjour Tristesse) met de foto's van Caruso, Bach, Schubert of Verdi. Als je Boobs intypt bij Google krijg je heel veel resultaten die niets met een das te maken hebben, probeer maar eens... Ook Bonjour Tristesse levert genoeg hits op, maar daarbij zit geen enkele dasknoop. Misschien zoeken wij het helemaal op de verkeerde plek en zit er een diepere betekenis achter de vraag. We hebben nog 3 dagen om erachter te komen, dan moet de oplossing ingestuurd worden. Zou het toch nog gaan lukken om bij de eerste 3 te eindigen?

zaterdag 24 december 2005

Kerstmis 2005

foto
Voor iedereen die dit leest, hoop ik op net zo'n fijne Kerstmis als wij zelf zullen vieren.
Met de hele familie aan tafel, genietend van een kerstdiner dat gezamenlijk is bereid.
In overleg bepaald wát er gegeten zal worden en door wie het wordt klaargemaakt.
Zo is een menu ontstaan van 5 gangen, aangepast aan ieders smaak.
Voordat we aan tafel gaan, zullen we als familie eerst nog samen een familielid bezoeken dat niet meer bij ons aan tafel kan zitten.
Daarna samen de keuken in en genieten van een rustig kerstfeest.
GELUKKIG KERSTFEEST EN EEN GOED 2006!!