zondag 29 januari 2006

Een echte kameleon

fotoAls vliegende keep op een basisschool voel ik me soms een echte kameleon! Zoals afgelopen week ook weer bleek, moet je wel weten wat aanpassen is om invaljuf te kunnen zijn. Op maandag begon ik in groep 1, een uitgedund klasje kleuters waar het erg goed toeven was. Kring, werken en eten en drinken, ik draai er mijn hand niet meer voor om. De eigen juf komt weer terug, dus snel naar de volgende klas: groep 3 die net met het einde van het speelkwartier bezig is. Even lekker een frisse neus halen om vervolgens naar de andere groep 3 over te stappen voor een gezellige schrijfles. Buik naar links, omhoog tot de lijn, over het zelfde lijntje terug en een haakje: zo schrijf je de a. Op het bord, in de lucht en natuurlijk in je schrift. O jee, dan is het alweer tijd voor de volgende groep, alweer jongste kleuters. Zij zijn ook lekker buiten aan het spelen, dus weer de kou in en daarna met de hele meute naar binnen. Jassen aanhouden, behalve natuurlijk als je over moet blijven. Tas zoeken, beker en broodtrommel erin en nog even in de kring. Tijd voor een prentenboek, dat is altijd leuk.
Dan is het opeens "tussen de middag" geworden en ga ik snel thuis de hond uitlaten en zelf een boterhammetje eten. Het is lekker weer, dus lekker op mijn gemak op de fiets weer terug naar school. Daar wacht groep 6, tenminste dat stond op mijn "rooster". Maar nee, eerst nog even groep 1 want de juf is nog niet klaar met het overleg. Verder dus met het prentenboek van vanochtend, gezellig in de kring. Ook maar meteen even de kleuren oefenen, dat kan nooit kwaad. De rest van de middag is betrekkelijk rustig, samen met groep 6 ga ik me verdiepen in het tekenen van "gevoel". Eerst maar eens flink inleiden met een lijnentekening op het bord. Hoekige en spitse lijnen, welk gevoel past hierbij? Beeld het eens uit, hoe teken je dat? Een moeilijk onderwerp voor groep 6, maar enthousiast denken ze met mij mee. Uiteindelijk worden ze van tekenen net zo moe als van rekenen en kunnen we wat ontspannen. Daar is de juf alweer. En deze kameleon? Die heeft het voor vandaag wel gezien en gaat graag naar huis. Dinsdag weer een dag vol afwisseling, toen waren groep 6, groep 4, groep 7, groep 8 en groep 5 aan de beurt. Niks afwisselender dan vliegende keep op een basisschool te zijn!

maandag 23 januari 2006

Mill - Parijs - Mill

fotoBinnen 4 uur vanuit je huis midden in Parijs, ideaal als je er even een weekend uit wilt. Met de Thalys vanaf Brussel ben je er in minder dan anderhalf uur. Het traject dat de Thalys vóór Brussel aflegt, is minder interessant omdat daar nog niet op maximale snelheid gereden kan worden. Eigenlijk kun je tot Brussel net zo goed met een normale sneltrein gaan. Dat doen wij dan ook altijd, we gaan tot Antwerpen of tot Mechelen met de auto, parkeren daar ergens dicht bij een station en nemen de eerste trein naar Bruxelles Midi. Vanaf daar hebben we dan plaatsen gereserveerd in de Thalys en zoeven naar hartje Parijs. Ideaal.
In Parijs is je vervoer altijd goed geregeld, met de metro kom je echt overal. Als regelmatige Parijsbezoekers weten wij inmiddels ook van wanten als het om de juiste overstappen en de kortste routes onder de grond gaat. Ook de hele grote metrostations zoals Chatelet of République hebben voor ons niet zo veel geheimen meer. Het blijft gewoon leuk om je zo snel te verplaatsen en heel ergens anders weer boven de grond te komen.
Gelukkig hadden we afgelopen weekend ook redelijk weer in Parijs en konden hele stukken boven de grond lopend afleggen. Zo ontdekten we toch weer straatjes die we nog niet kenden, ook al maken we er al jaren een gewoonte van om minstens één maar liever twee keer per jaar Parijs te bezoeken. Soms is het even puzzelen als je een speciaal gangetje zoekt, zoals bijvoorbeeld de Passage Molière. Ook overkomt het ons nog wel eens dat we de verkeerde richting uitlopen als we boven de grond komen en dan lichtelijk gedesoriënteerd op de kaart de juiste route moeten opzoeken. Maar waar we ook bovenkomen in Parijs, door onze jarenlange ervaring weten we uiteindelijk altijd weer waar we ons bevinden.
Vaste adresjes hebben we ook: zo lunchen we steevast een keer bij le Bonaparte aan de Place Saint Germain des Prés en bezoeken we minstens één expositie in Centre Pompidou. Deze keer was dat de Big Bang, een overzichtstentoonstelling over opbouw en verval in de 20ste eeuw. Véél grote namen en bekende werken, ook van Nederlandse kunstenaars zoals Piet Mondriaan, Gerrit Rietveld en Kees van Dongen. Maar ook Picasso en Andy Warhol: zeker de moeite van een bezoek waard!

zondag 15 januari 2006

Bij ons in Mill

fotoNu het nieuwe jaar alweer een halve maand oud is, is in Mill alles weer gewoon zoals het altijd was. De feestverlichting werd zelfs al vóór Driekoningen weggehaald, gelukkig bleef de kerstboom en de stal bij de kerk staan tot na 6 januari. Wat ik wel gemist heb, zijn de driekoningenzangertjes. Ik dacht en hoopte eigenlijk, als geboren Brabantse die daar ook haar kindertijd doorbracht, dat die traditie hier nog wel zou bestaan. Met de drie koningen de huizen langs en het "Wij komen tezamen..." zingen, of het populairdere "Wij zijn de Drie Koningen met hun ster...", of "Driekoningen, Driekoningen, geef mij 'nen nieuwen hoed...", alles onder begeleiding van een volwassene natuurlijk. Ik heb geen koning gezien of gehoord op 6 januari.
In het dorp waar ik geboren ben - in feite is dat Hét Dorp - liep mijn moeder vroeger altijd met zo'n groepje mee. Op de avond van 6 januari verzamelden veel kinderen en een aantal vrijwilligers zich in de plaatselijke sporthal. Daar werden de kinderen "omgetoverd" tot Caspar, Balthasar en Melchior, de drie wijzen uit het Oosten. Misschien werd er nog even geoefend op het te zingen lied, het koningskind dat de ster mocht dragen werd aangewezen en dan ging het "Driekoningenzingen", zoals het genoemd werd, van start. Daarmee werd dan meteen de kersttijd afgesloten en was ook de kerstvakantie zo goed als voorbij.
Waarom heb ik dit in Mill gemist? Zijn er niet genoeg vrijwilligers? Enthousiaste kinderen zijn er zeker te vinden , die kun je wel porren voor een avondje plezier. Want plezier hadden de "Driekoningen" die vroeger langs de deuren kwamen wel, lekker spannend in het donker aanbellen bij de huizen en met een snoepje weer verdergaan! In plaats van het goud, de wierook en mirre die de Drie Koningen vroeger naar het pasgeboren kindje Jezus brachten, haalden deze drie koningen iets lekkers voor zichzelf op. Als je het mij vraagt een traditie die geen kwaad kan, liever het Driekoningenzingen in ere houden dan het Amerikaanse Halloween overnemen waarbij ook kinderen langs de deuren komen voor snoep. Maar misschien wordt er in sommige gezinnen op 6 januari nog wel een driekoningenkoek gebakken: wie de boon treft, mag de hele dag Koning zijn en is dan even de baas over iedereen!

vrijdag 6 januari 2006

Faxtelefoon

fotoWij wonen nu bijna een jaar in de Stationsstraat in Mill. Vanaf dat we er een telefoonaansluiting kregen, worden we geplaagd door faxen. Het lijkt erop dat ons nummer, dat erg gemakkelijk te onthouden is en dat we daarom niet kwijt willen, een faxnummer was in zijn vorige leven. Hoeveel levens een telefoonnummer heeft, weet ik niet; dat van ons heeft er in ieder geval hiervoor één gehad. Een druk leven, want eigenlijk wordt er iedere dag wel naar ons gefaxt. Soms blijft het bij één keer, maar meestal gaat het tien tot twintig keer achter elkaar door. Dat is niet leuk, dat is ontzéttend vervelend.
Onze telefoon ziet er niet uit als een fax en heeft geen enkele functie van een fax, maar kan helaas wel faxoproepen ontvangen. Het blijkt om steeds dezelfde nummers te gaan, gelukkig kunnen we door nummerherkenning de faxen snel wegdrukken. Maar lastiger is het om bij thuiskomst de echte berichten op je antwoordapparaat terug te vinden tussen 20 faxpiepen in. Onze telefoon boven hebben we al beneden neergezet, want ook 's nachts gaat het gewoon door.
Op onze klachten bij KPN wordt niet gereageerd, ze kunnen er "niks aan doen". De enige oplossing is dat ze ons een ander nummer aanbieden, maar wie garandeert ons dat het niet weer een oud faxnummer is. Omdat de meeste faxen uit Engeland komen, hebben we ook om advies gevraagd bij British Telecom, zij verwijzen ons echter direct door naar de KPN. Lekker van het kastje naar de muur. Ze hebben wel gelijk, wij zijn klant van de KPN en niet van hun.
Onze pogingen om faxen te versturen naar de nummers die ons, waarschijnlijk geheel onbedoeld, "lastigvallen" mislukken altijd doordat de nummers continue in gesprek zijn. Het zal dus wel om commerciële faxen gaan zonder antwoordmogelijkheid, vergelijkbaar met de noreply mailadressen van spammers. Heel veel zoeken op het internet naar de nummers leverde - tot deze week - ook niks op. Maar eindelijk was er een nummer traceerbaar en kon ik gewoon bellen. Ik kwam uit bij een autobedrijf in Purmerend en hoorde dat ons telefoonnummer het oude faxnummer is van een voormalig garagebedrijf bij ons in de buurt. Daar ga ik nu maar eens mee bellen, misschien dat het einde van de plaagfaxen nu toch eindelijk in zicht is!

zondag 1 januari 2006

Verstrikt in de Omnipuzzel

fotoAl zeker meer dan 10 jaar doen wij mee aan de Omnipuzzel van het Eindhovens Dagblad. Toen wij daarmee begonnen, woonden we nog in de Randstad, maar waren ieder weekend in Brabant en voelden ons daar sterk mee verbonden. Vooral in de beginjaren dat wij meededen, was de Omnipuzzel ook nog erg Brabants. Zo was er een jaar dat we langs alle kerststallen in Zuidoost Brabant reden om de 10 afbeeldingen van kerststallen in de puzzel te herkennen. Een ander jaar reden we met hetzelfde doel langs heel veel oorlogsmonumenten. Mijn aandeel in de Omnipuzzel heeft zich meestal beperkt tot dit soort activiteiten, het ware opzoekwerk gebeurde - en gebeurt nog steeds - door mijn echtgenoot. De vakantie tussen Kerst en Oud en Nieuw gaat bij ons dan ook al jaren op aan bibliotheekbezoek en thuis "Googelen" achter de laptop.
Dit jaar zijn de vragen weer even pittig als gewoonlijk, maar mijn echtgenoot streeft dit jaar een plaats in de hoogste regionen na. Hij vindt dat we dat bijna verplicht zijn, nu we eindelijk weer in Brabant wonen. Met nog een paar dagen te gaan, zijn de meeste antwoorden ingevuld. Er is echter één vraag waarover we blijven tobben. Afgebeeld zijn 10 personen uit de vorige eeuw of nog vroeger, ze hebben allemaal met muziek te maken. Maar daar gaat de vraag niet over, ze hebben namelijk ook allemaal hun das(je) op een bepaalde manier gestrikt. De vraag bestaat uit het combineren van klinkende namen voor dasknopen (zoals bijvoorbeeld Verdi of St. Andrew, Boobs of Bonjour Tristesse) met de foto's van Caruso, Bach, Schubert of Verdi. Als je Boobs intypt bij Google krijg je heel veel resultaten die niets met een das te maken hebben, probeer maar eens... Ook Bonjour Tristesse levert genoeg hits op, maar daarbij zit geen enkele dasknoop. Misschien zoeken wij het helemaal op de verkeerde plek en zit er een diepere betekenis achter de vraag. We hebben nog 3 dagen om erachter te komen, dan moet de oplossing ingestuurd worden. Zou het toch nog gaan lukken om bij de eerste 3 te eindigen?

zaterdag 24 december 2005

Kerstmis 2005

foto
Voor iedereen die dit leest, hoop ik op net zo'n fijne Kerstmis als wij zelf zullen vieren.
Met de hele familie aan tafel, genietend van een kerstdiner dat gezamenlijk is bereid.
In overleg bepaald wát er gegeten zal worden en door wie het wordt klaargemaakt.
Zo is een menu ontstaan van 5 gangen, aangepast aan ieders smaak.
Voordat we aan tafel gaan, zullen we als familie eerst nog samen een familielid bezoeken dat niet meer bij ons aan tafel kan zitten.
Daarna samen de keuken in en genieten van een rustig kerstfeest.
GELUKKIG KERSTFEEST EN EEN GOED 2006!!

zondag 18 december 2005

Sprookjes bestaan

fotoMet Kerstmis in het vooruitzicht worden wij net kleine kinderen. We kunnen de versieringen niet aangesleept krijgen en maken van ons huis een echt Kersthuis. Zo langzamerhand beschikken wij over een niet mis te verstane hoeveelheid kerstballen en kerstlichtjes.
Dat is echter absoluut geen beletsel om ieder jaar weer extra boomversieringen en lampjes te kopen. Lampjes voor binnen én buiten.
Dit jaar besloten we ook iets te doen met de 5 grote ramen die we aan de voorkant hebben. Vier beneden en eentje boven. Voor die ramen kochten we lichtslingers, zodat er in ieder geval met Kerstmis een soort gordijnen voor de ramen hangen. Lichtgordijnen. 's Avonds geeft dat een sprookjesachtige sfeer aan ons huis.
Voor de verlichting buiten zullen we ons dit jaar tot de achteringang van het huis beperken. Omdat daar de meeste mensen binnenkomen, zullen we ook daar zorgen voor een warme ontvangst. Met de lampjes die we nog van voorgaande jaren hebben, kunnen we in ieder geval de gevel aankleden. Voor verlichting in onze "tuinkerstboom" hebben we mooie kleine lampjes aangeschaft. Helaas zit daar een heel kort snoertje aan, dus dat moet verlengd worden.
Op zoek naar een verlengsnoer voor buiten, togen wij dan ook naar de koopzondag in Uden. Het was er druk genoeg en kerstspullen waren overal te koop. Wij konden het niet laten om overal de kerstballen en andere versieringen nog eens te bekijken. Ook het traditionele schaap, ieder jaar met Kerstmis kopen wij er één, hebben we vandaag aangeschaft. Bij één van de kraampjes vonden we ook nog wat we eigenlijk zochten, 20 meter verlengsnoer voor buiten.
Nu kunnen we niet alleen ons huis, maar ook de tuin sprookjesachtig verlichten.

zondag 11 december 2005

Avondvluchten Volkel

fotoOp de website van de gemeente Mill en St. Hubert word je geïnformeerd over o.a. de frequentie van de avondvluchten rond Volkel. Het avondvliegen is noodzakelijk omdat vliegers ook getraind moeten worden in het vliegen bij duisternis. Op dagen dat het avondprogramma geldt, begint het vliegen vanaf 10.45 uur 's ochtends en duurt tot 22.45 uur. Dat is nauwelijks meer een avondprogramma te noemen. Het is wel vroeg donker in deze tijd van het jaar, maar op de kortste dag toch altijd pas vér na 10.45 uur! Eigenlijk is het nog maar net licht om kwart voor 11!
Na evaluatie van het vorige avondvliegseizoen is er besloten om terug te gaan naar het concept van twee in plaats van vier vliegavonden per week. Vier was dus teveel lijkt de juiste conclusie. Maar terug van vier naar twee, betekent nu dat het avondvliegen over een langere periode zal moeten gebeuren. In het seizoen 2005/2006 zijn toch nog vijf weken met vier vliegavonden gepland. Speciale nachtzichtapparatuur (Night Vision Goggles) wordt met name in die weken uitgeprobeerd. Het avondvliegprogramma duurt tot eind april 2006.

Avondvliegprogramma 2005/2006 op een rij:
  1. Avondvliegen, telkens op maandag en dinsdag.
  2. Einde avondvliegen dinsdag 26 april 2006.
  3. In week 42 en 46 wordt van maandag tot en met donderdagavond gevlogen.
  4. In week 3, 7 en week 11 wordt van maandag tot en met donderdagavond gevlogen.
  5. Op de avondvliegdagen wordt overdag vanaf 10.45 uur beperkt gevlogen. De meeste vluchten vertrekken dan later in de middag en in de avond. In de avond wordt doorgaans gevlogen tot ongeveer 22.45 uur.
  6. In week 52 (kerst), week 1 (nieuwjaar) en week 9 (carnaval) wordt ´s avonds niet gevlogen.
  7. Door andere (operationele) verplichtingen kan altijd van de planning worden afgeweken.

Let vooral ook op punt 7. Denk je op alles voorbereid te zijn en dan nog kan het heel anders uitpakken. Waarom zou je je dus druk maken over een avondvliegprogramma of een dagvliegprogramma of wat dan ook. Als ze me 's nachts maar laten slapen en 's ochtends niet in alle vroegte overvliegen, zal het allemaal wel weer meevallen. De berichten doen ernstiger vermoeden dan het in werkelijkheid is. Eigenlijk stoort het me in het geheel niet, wij wonen nog steeds lekker rustig in Mill.

zondag 4 december 2005

Kerstkaartentijd

fotoVoordat je het weet is zo'n jaar weer bijna voorbij. Lijkt het in januari nog een hele opgave om ook dit jaar weer tot een goed einde te brengen, in december is het net of je er pas aan begonnen bent.
Met het idee dat er nog tijd genoeg is, vormen de eerste regels van onze gezinsnieuwsbrief zich in het hoofd. Al zo'n 5 jaar lang sturen wij namelijk al onze vrienden en kennissen begin december het relaas van onze belevenissen van de afgelopen 11 maanden. Als er nog belangrijke zaken in december gepland zijn, vermelden we die ook. We stoppen er een leuke kerstkaart bij en tegenwoordig krijgen ook een aantal mensen deze post per e-mail. Voor onze vrienden aan de andere kant van de Atlantische Oceaan vertalen we zo'n overvol A4-tje, lettergrootte 8 is nodig om al het nieuws kwijt te kunnen, ook nog even in het Engels. Some lucky fellows receive both the Dutch ánd the English version.
Een heel geregel in een toch al drukke tijd. Waar veel mensen zich de benen onder het lijf uitlopen om op tijd klaar te zijn voor de sintsurprises, zit ik met mijn agenda tussen pc en toetsenbord ingeklemd het jaar door te nemen. Ergens in mijn achterhoofd roept de Sint dat er nog gedichten moeten worden gemaakt. Maar dat het ook dit jaar weer allemaal zal lukken, is een vaststaand gegeven. "Gewoon doorgaan en pas stoppen als alles af is", is in dit geval een prima motto. Op de een of andere manier ís het dan ook altijd op tijd klaar.
Zoals nu: een grote stapel enveloppen die verzendklaar op tafel ligt, de e-mails staan in de mailbox te wachten op een klik van de muis en er was zelfs nog tijd om er een stukje over te schrijven. Vanmiddag snel verder met de gedichten voor Sinterklaas, zonder haast want bij ons komt hij pas op dinsdagavond 6 december!

zondag 27 november 2005

Kruisje of rondje?

fotoWat een opwinding, zelfs het journaal doet er gewag van. Nederlanders maken zich druk om "geheime tekens" op of bij hun voordeur. Het zou gaan om met krijt gezette rondjes of kruisjes en niemand begrijpt waar ze vandaan komen. Behalve uiteraard de trouwe kijkers naar het Sinterklaasjournaal! Dat er ook in Mill kinderen wonen die daar naar kijken, had ik al gauw door. Zelf geen regelmatige kijker van het programma, begreep ik aanvankelijk niks van de vraag of ik wel een rondje op mijn voordeur had gezet. Nog minder snapte ik van de verhalen van kinderen die beweerden dat er Zwarte Pieten bij hun thuis op de bank hadden geslapen. Dat was voor mij een reden om dat eens goed uit te zoeken. Al pratende met een onderbouwgroep is dat niet zo'n heel groot probleem. Bij het ene kind thuis werd er nog een spannender verhaal van gemaakt dan bij het andere. Het bleek dat in ieder geval in Mill veel ouders wonen die wél naar het Sinterklaasjournaal kijken. Zij zullen zich absoluut niet druk gemaakt hebben over geheime tekens op hun voordeur. Die werden er immers door hun eigen kinderen opgezet: in het Sinterklaasjournaal is namelijk gevraagd om extra slaapplaatsen voor Zwarte Pieten. Als je ergens een bed(je) over hebt dan zet je een rondje op je voordeur, maar als je persé geen Zwarte Piet over de vloer wilt dan is een kruisje afdoende. Natuurlijk wil ieder kind wel een rondje op de de voordeur, het is in deze spannende tijd nog een reden extra om niet te kunnen slapen of om 's ochtends snel naar beneden te rennen om nog een glimp van de zwarte knecht van Sinterklaas op te vangen. Helaas is dát iets, wat wel nooit zal lukken. Hoe mooi toch die onschuldige kindertijd, die je de meest onmogelijke dingen laat geloven. Helemaal mooi dat volwassenen zich ook zo over rondjes en kruisjes op voordeuren kunnen opwinden, dat dat het grotemensenjournaal haalt!