Wij wonen nu bijna een jaar in de Stationsstraat in Mill. Vanaf dat we er een telefoonaansluiting kregen, worden we geplaagd door faxen. Het lijkt erop dat ons nummer, dat erg gemakkelijk te onthouden is en dat we daarom niet kwijt willen, een faxnummer was in zijn vorige leven. Hoeveel levens een telefoonnummer heeft, weet ik niet; dat van ons heeft er in ieder geval hiervoor één gehad. Een druk leven, want eigenlijk wordt er iedere dag wel naar ons gefaxt. Soms blijft het bij één keer, maar meestal gaat het tien tot twintig keer achter elkaar door. Dat is niet leuk, dat is ontzéttend vervelend.Onze telefoon ziet er niet uit als een fax en heeft geen enkele functie van een fax, maar kan helaas wel faxoproepen ontvangen. Het blijkt om steeds dezelfde nummers te gaan, gelukkig kunnen we door nummerherkenning de faxen snel wegdrukken. Maar lastiger is het om bij thuiskomst de echte berichten op je antwoordapparaat terug te vinden tussen 20 faxpiepen in. Onze telefoon boven hebben we al beneden neergezet, want ook 's nachts gaat het gewoon door.
Op onze klachten bij KPN wordt niet gereageerd, ze kunnen er "niks aan doen". De enige oplossing is dat ze ons een ander nummer aanbieden, maar wie garandeert ons dat het niet weer een oud faxnummer is. Omdat de meeste faxen uit Engeland komen, hebben we ook om advies gevraagd bij British Telecom, zij verwijzen ons echter direct door naar de KPN. Lekker van het kastje naar de muur. Ze hebben wel gelijk, wij zijn klant van de KPN en niet van hun.
Onze pogingen om faxen te versturen naar de nummers die ons, waarschijnlijk geheel onbedoeld, "lastigvallen" mislukken altijd doordat de nummers continue in gesprek zijn. Het zal dus wel om commerciële faxen gaan zonder antwoordmogelijkheid, vergelijkbaar met de noreply mailadressen van spammers. Heel veel zoeken op het internet naar de nummers leverde - tot deze week - ook niks op. Maar eindelijk was er een nummer traceerbaar en kon ik gewoon bellen. Ik kwam uit bij een autobedrijf in Purmerend en hoorde dat ons telefoonnummer het oude faxnummer is van een voormalig garagebedrijf bij ons in de buurt. Daar ga ik nu maar eens mee bellen, misschien dat het einde van de plaagfaxen nu toch eindelijk in zicht is!
Al zeker meer dan 10 jaar doen wij mee aan de Omnipuzzel van het Eindhovens Dagblad. Toen wij daarmee begonnen, woonden we nog in de Randstad, maar waren ieder weekend in Brabant en voelden ons daar sterk mee verbonden. Vooral in de beginjaren dat wij meededen, was de Omnipuzzel ook nog erg Brabants. Zo was er een jaar dat we langs alle kerststallen in Zuidoost Brabant reden om de 10 afbeeldingen van kerststallen in de puzzel te herkennen. Een ander jaar reden we met hetzelfde doel langs heel veel oorlogsmonumenten. Mijn aandeel in de Omnipuzzel heeft zich meestal beperkt tot dit soort activiteiten, het ware opzoekwerk gebeurde - en gebeurt nog steeds - door mijn echtgenoot. De vakantie tussen Kerst en Oud en Nieuw gaat bij ons dan ook al jaren op aan bibliotheekbezoek en thuis "Googelen" achter de laptop.
Met Kerstmis in het vooruitzicht worden wij net kleine kinderen. We kunnen de versieringen niet aangesleept krijgen en maken van ons huis een echt Kersthuis. Zo langzamerhand beschikken wij over een niet mis te verstane hoeveelheid kerstballen en kerstlichtjes.
Op de website van de gemeente Mill en St. Hubert word je geïnformeerd over o.a. de frequentie van de avondvluchten rond Volkel. Het avondvliegen is noodzakelijk omdat vliegers ook getraind moeten worden in het vliegen bij duisternis. Op dagen dat het avondprogramma geldt, begint het vliegen vanaf 10.45 uur 's ochtends en duurt tot 22.45 uur. Dat is nauwelijks meer een avondprogramma te noemen. Het is wel vroeg donker in deze tijd van het jaar, maar op de kortste dag toch altijd pas vér na 10.45 uur! Eigenlijk is het nog maar net licht om kwart voor 11!
Voordat je het weet is zo'n jaar weer bijna voorbij. Lijkt het in januari nog een hele opgave om ook dit jaar weer tot een goed einde te brengen, in december is het net of je er pas aan begonnen bent.
Wat een opwinding, zelfs het journaal doet er gewag van. Nederlanders maken zich druk om "geheime tekens" op of bij hun voordeur. Het zou gaan om met krijt gezette rondjes of kruisjes en niemand begrijpt waar ze vandaan komen. Behalve uiteraard de trouwe kijkers naar het Sinterklaasjournaal! Dat er ook in Mill kinderen wonen die daar naar kijken, had ik al gauw door. Zelf geen regelmatige kijker van het programma, begreep ik aanvankelijk niks van de vraag of ik wel een rondje op mijn voordeur had gezet. Nog minder snapte ik van de verhalen van kinderen die beweerden dat er Zwarte Pieten bij hun thuis op de bank hadden geslapen. Dat was voor mij een reden om dat eens goed uit te zoeken. Al pratende met een onderbouwgroep is dat niet zo'n heel groot probleem. Bij het ene kind thuis werd er nog een spannender verhaal van gemaakt dan bij het andere. Het bleek dat in ieder geval in Mill veel ouders wonen die wél naar het Sinterklaasjournaal kijken. Zij zullen zich absoluut niet druk gemaakt hebben over geheime tekens op hun voordeur. Die werden er immers door hun eigen kinderen opgezet: in het Sinterklaasjournaal is namelijk gevraagd om extra slaapplaatsen voor Zwarte Pieten. Als je ergens een bed(je) over hebt dan zet je een rondje op je voordeur, maar als je persé geen Zwarte Piet over de vloer wilt dan is een kruisje afdoende. Natuurlijk wil ieder kind wel een rondje op de de voordeur, het is in deze spannende tijd nog een reden extra om niet te kunnen slapen of om 's ochtends snel naar beneden te rennen om nog een glimp van de zwarte knecht van Sinterklaas op te vangen. Helaas is dát iets, wat wel nooit zal lukken. Hoe mooi toch die onschuldige kindertijd, die je de meest onmogelijke dingen laat geloven. Helemaal mooi dat volwassenen zich ook zo over rondjes en kruisjes op voordeuren kunnen opwinden, dat dat het grotemensenjournaal haalt!
Het wordt feest in Mill, alle zeilen worden bijgezet om de straten een feestelijk tintje te geven. Op zaterdagmorgen verschijnt er een tractor met zwaailichten in de straat. Op zijn aanhanger liggen bogen en boogjes met gloeilampen. De "winkelstraten" worden aangekleed voor december. Wij hebben nu ook feestverlichting voor de deur. Prachtig. Vandaag was daar al het eerste festijn: Sinterklaas werd feestelijk binnengehaald door "alle" kinderen van Mill. Aangekomen op het Koperwiekplein, nam hij plaats op een boerenwagen - inderdaad ook achter een tractor - met pakken stro. Vervolgens ging het in optocht, onder begeleiding van fanfaremuziek, naar de concertzaal in de Stationsstraat. Achter de wagen liepen kinderen met hun ouders. Echt veel kinderen waren het niet. Voor de Sint is het te hopen dat er al veel kinderen in de concertzaal op hem zaten te wachten! Morgen werk ik in groep 4 van een van de basisscholen in het dorp en dan zal ik me laten vertellen hoe leuk het was. Want een onderwerp voor de kring is in deze tijd van het jaar niet moeilijk te bedenken!
Vorige week werden wij benaderd door de makelaar via wie wij ons huis destijds gekocht hebben. Hij werkt bij een organisatie die regelmatig een blad uitgeeft met hun huizenaanbod en een aantal informatieve rubrieken. Eén van die rubrieken is "Hier woon ik..." en wij werden uitgenodigd om hieraan mee te werken. Leuk! Nog geen 5 minuten later werd ik al gebeld door een collega van de makelaar, iemand van de afdeling communicatie. Na een korte uitleg wist ik dat we gebeld zouden worden door 2 personen: een redacteur van het blad en een fotograaf. Dat gebeurde dan ook prompt dezelfde dag al, de redacteur was snel met ons klaar: de vragen zouden ons per mail toegestuurd worden en of wij het bij korte antwoorden wilden houden vanwege de beperkte ruimte. Behalve een intro dat aangevuld moest worden, kregen we 5 (inderdaad hele korte) vragen toegestuurd. Maar over een huis met een inhoud van 1100 m3 valt heel wat te vertellen en dat doen we ook heel erg graag. Alleen al op de vraag waarom wij van Nieuwegein naar Mill verhuisd zijn, kan ik wel een antwoord van minstens een A4-tje verzinnen. De volgende vraag ging over het pluspunt van het huis. Eén pluspunt?? Wij kennen er veel meer. Kortom, uiteindelijk is er een stuk van ongeveer 1000 woorden uit de pc gerold. Veel te veel natuurlijk, maar het is aan de redacteur om daar iets moois van te maken. Op dit moment is de fotograaf een aantal "plaatjes" aan het schieten van het interieur én van mij... Oei, als dat maar goed gaat. Na verschijnen van het betreffende magazine zal ik gedeeltes van het uiteindelijke resultaat hier ook laten zien. Beloofd! 